TODO SOBRE MI MADRE

Cultregisseur Pedro Almodovar is zo onderhand een pars pro toto geworden voor de Spaanse cinema. De man heeft dan ook een lange weg afgelegd: luisarm was hij toen hij neerstreek in Madrid, maar wilskracht en talent vergezelden hem op de bochtrijke weg doorheen het Spaanse underground-circuit. Tegenwoordig is Almodovar mainstream genoeg om een breed publiek te boeien: van Matador over Atame tot Carne Trémula, allen oogsten ze over de hele wereld groot succes en bijval.

In Todo Sobre Mi Madre knoopt Almodovar opnieuw met zichzelf aan. In de felle kleurschikking waarmee hij beroemd werd (en wel eens met pop art vergeleken wordt) tekent hij - de notoire homo - een tableau vivant van de vrouw. Die vrouw is in de eerste plaats de moeder, Manuela. Samen met haar 17-jarige zoon Esteban gaat ze, als verjaardagsgeschenk, naar het toneelstuk A Streetcar Named Desire van Tennessee Williams kijken. Esteban geraakt in de ban van de steractrice Huma Rojo en wil een handtekening van haar. In al zijn adoratie loopt hij, voor de ogen van zijn moeder, onder een wagen. Manuela kan, verteerd door verdriet, het leven in Madrid niet meer aan en reist naar Barcelona, waar ze iets nieuws wil opbouwen. Toevallig kruist ze een herinnering uit het verleden: de transseksueel La Agrado. Manuela komt ook opnieuw in contact met Huma Rojo (en diens aan cocaïne verslaafde vriendin), een uittredend seropositief nonnetje, dat ook nog zwanger blijkt te zijn, en de vader van Esteban. Die blijkt nu Lola te heten en gaat als vrouw door het leven.

Het zijn dus opnieuw niet de meest doorsnee figuren die Almodovar, kind van het postmoderne, in zijn verhaal plaatst. Maar hij behandelt ze wel met het grootste respect en met een warme genegenheid. Almodovar houdt van de personages die hij regisseert, dat zie je zo, ook al laat hij ze af en toe door de hel gaan. Van de ex-kloosterzuster die aids heeft tot de mannen die eigenlijk een vrouw zouden willen zijn: neen, het plaatje ziet er weer niet altijd even mooi uit. Toch vinden de vrouwen elkaar, en vervalt Almodovar nooit in tranerig gedoe, iets wat hij trouwens nooit gedaan heeft. Veel liever borstelt hij met zijn fel kleurenpalet strepen onderhuidse humor en ironie op het scherm en kan hij het toch niet laten om hier en daar een onderhuidse steek te geven.

Almodovar droeg Todo Sobre Mi Madre op aan zijn eigen moeder, aan de grote actrices van deze tijd en aan alle andere belangrijke vrouwen in zijn leven. Dat is niet min en hij doet dan ook enorm zijn best om alles uit zijn actrices te puren: vooral Cecilia Roth en Marisa Paredes maken daarbij indruk. Maar het volstaat niet. Dit Almodrama is mooie cinema, maar een witte raaf is het zeker niet.