DEEL 1
Dat Amerika nog steeds het summum van de film is, hoeft geen betoog. Alle films komen hier in de zaal maanden voor Europa en de rest van de wereld ze te zien krijgen. Het aanbod in de videotheek is ook verbluffend: een film als Robocop 3, die in Belgie nog in premiere moet gaan, is hier reeds te hier op videoband.
Een Amerikaans filmseizoen zit helemaal anders in elkaar dan een Europees filmseizoen. In Europa worden de blockbusters angstvallig bewaard voor het najaar. Tussen oktober en Kerstmis worden dan alle Die Hards, Terminators en Jurassic Parks op het publiek losgelaten. De zomer is op filmisch gebied een relatief dood seizoen in Europa. In de States liggen de zaken wat anders. Het hoogseizoen bij uitstek is hier de zomer, en Kerstmis is een tweede hoogseizoen.
Dit heeft als gevolg dat films die momenteel worden gereleased, niet de echte grote dure films zijn, want die bewaren de studio's voor juni, juli en augustus. De belangrijkste voorbeelden daarvan zijn Beverly Hills Cop 3 met Eddie Murphy, de dure SF-prent Stargate met Kurt Russell, Maverick met Mel Gibson en Jodie Foster van Richard Donner en de nieuwste Disney-tekenfilm The Lion Rock.
Een nieuwe filmweek gaat hier van start op vrijdag, en niet, zoals bij ons, op woensdag. Op 18 maart bijvoorbeeld gingen de volgende films in premiere: het Italiaanse Flight of the Innocent, de familiekomedie Monkey Trouble met Harvey Keitel en The Naked Gun 33 1/3: The Final Insult. De overige films die men momenteel draait zijn een mix van films met oscarnominaties: In the Name of the Father, Philadelphia, The Piano en Schindler's List; oudere films: Jurassic Park, Beethoven's 2nd en Mrs Doubtfire; en relatief nieuwe films: Angie met Geena Davis, Guarding Tess met Shirley MacLaine en Nicolas Cage, My Girl 2, On Deadly Ground van en met Steven Seagal, The Pelican Brief met Julia Roberts, What's Eating Gilbert Grape met Johny Depp, Lightning Jack met Paul Hogan, The Ref met Denis Leary, Ace Ventura, Gunmen met Christophe Lambert en, alweer, Denis Leary, The Hudsucker Proxy met Tim Robbins van Joel Coen, The Paper met Glenn Close, Michael Keaton, Marisa Tomei en Robert Duvall van Ron Howard en tenslotte Mighty Duck 2 met Emilio Estevez, die bij ons waarschijnlijk Champions 2 zal heten.
De belangrijkste titels die de komende weken in premiere gaan zijn Major League 2 met Charlie Sheen, The House of the Spirits met Jeremy Irons, Glenn Close en Winona Ryder, Jimmy Hollywood met Joe Pesci en Christian Slater van Barry Levinson, Little Buddha met Keanu Reeves (nu pas!) en tenslote, geloof het of niet, La Vie Sexuelle des Belges.
De belangrijkste release van vorige week, Naked Gun 33 1/3, wordt door de pers afgekraakt tot op de grond. En dat is niet helemaal terecht. De film, die de afsluiting vormt van de reeks absurde komedies, gebouwd op de funderingen van de televisie-reeks Police Squad, is wederom geregisseerd door David Zucker, met Leslie Nielsen in de hoofdrol. Zijn karakter Frank Drebin beleef ook deze keer weer dolle avonturen. Zo gaat hij undercover naar de gevangenis, en heeft hij zware problemen in zijn passionele relatie met Priscilla Presley. Bijrollen zijn weggelegd door Fred Ward, die ook in Short Cuts te zien is, en voor de rondborstige Anna Nicole Smith.
De eerste helft van de prent is een waterval originele grappen, lachsalvo's bij de vleet. Toegegeven, daarna ontspoort het geheel een beetje. De finale van het film speelt zich af op de 66e oscaruitreiking. Niet toevallig dus dat de film werd gereleased drie dagen voor de werkelijke uitreiking.
Die Academy Awards show is natuurlijk de ideale gelegenheid om een aantal sterren in een cameo-rolletje te lokken. Spijtig genoeg zijn dat haast allemaal B en C-sterren die je eigenlijk liever niet ziet: Pia Zadora, 'Weird' Al Yankovic, Shannen Doherty, James Earl Jones en Ornelle Muti, om er enkele te noemen.
The Naked Gun 33 1/3 zou haar naam niet waard zijn als er niet een aantal andere films onder handen werden genomen. De duidelijkste voorbeelden waar mee gelachen wordt, zijn Thelma & Louise, The Untouchables en Jurassic Park. Een leuke film, die het zeker niet verdient zo afgebroken te worden.
Een film die wel goede kritieken krijgt is Angie. Deze film heeft Geena Davis in de hoofdrol, en werd geregisseerd door Martha Coolidge. Twee vrouwen achter het stuur dus, en dat is duidelijk te zien. Door en voor vrouwen is de beste omschrijving. De film begint als een licht verteerbare komedie, maar gaat naar het einde toe steeds zwaarder op de maag liggen. Verschillende thema's passeren de revue, zoals zwangerschap, relaties die mislukken, een gehandicapt kind krijgen, moeder verloren en de nieuwe nooit aanvaard en ga zo maar door.
Angie is een vrouw van middelbare leeftijd, die zwanger raakt van haar vriend. Ze besluiten te trouwen, tot Angie begint te twijfelen en het uitmaakt. Ze leert een advocaat uit Ierland kennen waarmee ze een relatie begint. Wanneer haar kindje geboren wordt, blijkt het een afwijking te hebben.
Ze komt van haar Ierse vriend te weten dat hij getrouwd is. Bovendien lijkt het kind haar moeder niet te willen. Angie ontdekt dan per toeval dat haar stiefmoeder (haar vader is hertrouwd) het kind borstvoeding geeft. In een vlaag van ontzetting, vlucht ze weg en gaat op zoek naar haar echte moeder. Deze film hoort thuis in het rijtje van Steel Magnolias, Dad en Cousins: een drama met een vleugje humor om de kijker op de been te houden. Mooie film, waar vooral de vrouwelijke helft van de bevolking wat zal aan hebben.
Volgende week nemen we een kijkje in de Imax-zalen, welke nieuwe TV programma's er zoals furore maken in Amerika en we bespreken enkele nieuwe films (The Ref en The Paper). Be there or be square!
DEEL 2
Een film waarvan de verwachtingen erg hoog waren, was de nieuwe van Ron Howard, die we kennen van Splash, Cocoon, Parenthood, Backdraft en Far and Away. Deze rolprent, The Paper, handelt over het leven op de redactie van een krant en in het bijzonder over een journalist van die krant, gespeeld door Michael Keaton. Andere personages worden uitgebeeld door Robert Duvall (de hoofdredacteur), Glenn Close (bazin en lastige tang van dienst) en Randy Quaid (columnist).
Een ding is zeker: alle verwachtigen werden ingelost. De film is een heerlijke mix geworden van komedie en drama, die wat ons betreft mag overladen worden met Oscars. De acteurs spelen de pannen van het dak. De hoofdplot gaat over een moord waarvan twee jongeren onterecht beschuldigd zijn. Op de redactie wordt dan gediscussieerd over welk verhaal de cover krijgt, en we volgen de journalisten en fotografen die in een race tegen de klok hun verhaal willen af krijgen.
Subplots behandelen onder andere de zwangerschap van Keaton's echtgenote, de gezondheidsproblemen van de hoofdredacteur, het dilemma waar Keaton mee worstelt of hij al dan niet naar de concurrentie wil overstappen etc. In de finale, die enkele erg onverwachtte wendingen neemt, komt dan alles samen. En daarmee wordt een uitstekende film beeindigd.
Een heel ander soort film is de Imax- film. Daar het Imax- en Omnimaxformaat werden bedacht in Canada, heeft elk stadje daar wel z'n eigen Imax-zaal. Imax (IMAge MAXimale) houdt in dat films worden gedraaid op een erg groot formaat (twee 70mm spoelen boven elkaar). Die worden dan afgespeeld op een enorm scherm van zeven verdiepingen hoog. Erg spectaculair, maar erg duur. Voor een gemiddelde Imax-film (veertig minuten) betaal je zoveel als voor een bioscoopfilm.
The Fires of Kuwait is een documentaire over het blussen van de brandende oliebronnen na de golfoorlog. Dat films over vuur erg spectaculair kunnen zijn, weten we van Backdraft. Ook Fires of Kuwait bewijst dat. 'Vuur leeft: het eet, het ademt en het haat,' deze spreuk is ook hier van toepassing. Spektakulair en angstaanjagend. Deze film draait momenteel ook in de Imax- zaal in Brussel. Echoes of the Sun is een kortere film, waarin de omzetting van licht in energie (fotosynthese e.d.) uit de doeken wordt gedaan, en dit aan de hand van computergrafiek. De rollercoasterachtige scenes (bv. een ritje door een menselijke slagader) zijn indrukwekkend en de rest is saai. De intro is te belachelijk om te vermelden.
Tenslotte is er The Discoverers. Hierin worden een aantal ontdekkingen van vroeger en nu behandeld, o.a. Magelaan en z'n ontdekkingsreizen, de kleuren van de regenboog, het landschap van Venus, grotschilderingen door holbewoners, het noorderlicht etc. Door voortdurend van onderwerp te veranderen en af en toe een rollercoastertje in te lassen, is er voor ieder wel wat interessant.
Een film die overal verwacht wordt is Titanica, over het onderzoeken van het bekende wrak op de zeebodem, met getuigenissen van overlevenden.
Een aardige komedie is The Ref. De hoofdrol wordt vertolkt door Denis Leary. Hem kennen we van MTV: hij is de blonde arrogante kerel die in korte zwart-wit filmpjes de draak steekt met artiesten als Sting, REM en MC Hammer. Hij had al een klein bijrolletje in Demolition Man, nu dus een eigen film. Hij speelt bovendien een van de hoofdrollen in de prent Gunmen.
The Ref zou je kunnen omschrijven als de komedie versie van de Mickey Rourke-thriller Desperate Hours. Leary is een professionele dief, die z'n laatste slag slaat, klaar om met 'pensioen' te gaan en van z'n centen te leven. Totdat hij betrapt wordt. Hij weet te ontsnappen en gijzelt een gezin in haar eigen huis. Pa en ma zijn echter kibbelziek en zoonlief is zowat een crimineel.
Bovendien komt de hele familie op bezoek, inclusief de oerconservatieve schoonzus en de bemoeizieke en gierige schoonmoeder. Deze karakters zijn verantwoordelijk voor verschillende geweldig komische scenes.
Het resultaat is natuurlijk dat de aanwezigheid van Leary (de ref) het verscheurde gezin weer dichter bij elkaar brengt. De monologen van Leary, maar ook het samenspel menspel tussen een aantal andere figuren maken deze film uiterst genietbaar en soms zelfs ondraaglijk grappig. The Ref werd geregisseerd door Ted Demme, inderdaad, de neef van Jonathan Demme, regisseur van o.a. Philadelphia.
Volgende week brengen we in de laatste aflevering een verslag van de film Mother's Boys en serveren we u een avondje Amerikaanse televisie.
DEEL 3
Dat de omstandigheden waarin je een film bekijkt erg bepalend kunnen zijn voor wat je van die film vindt, ondervonden we in New York. Op Times Square, dat grote drukke plein met enorme neon-reclames, gingen we naar On Deadly Ground, in een multiplex van zeven zalen. We waren helemaal 'in the mood': met popcorn en cola in de hand zochten we de zaal op, klaar voor een avondje 'geweld voor het goede doel' met Steven Seagal.
De zaal was muf en warm en er was hoegenaamd geen zuurstof. Het scherm was eerder een breed uitgevallen draagbare televisie en geluid was al evenmin opzienbarend: THX, Dolby of Digital Sound: nooit van gehoord. De zetels waren niet het soort van luxueuze hangmatten waar je je in Brussel heerlijk kan in laten wegzakken. Integendeel: het waren kleine oncomfortabele zitjes vol gaten en kauwgom. Met je voeten zat je op plakkerige beton. Wat zou je in hemelsnaam met tapijt beginnen?
Dit was allemaal geen verrassing meer. Om in Amerika een enigszins comfortabele zaal te vinden die met veel goede wil een vergelijking met Brussel kan doorstaan, moet je heel lang zoeken. De normen liggen in Amerika blijkbaar lager.
Om te beginnen viel het op dat ondergetekende en zijn vriendin de twee enige blanken in de zaal waren. Daar was niks mis mee, voor u me racist noemt, het was gewoon een feit dat opviel. Het was erg rumoerig in de zaal: mensen stonden op, liepen naar achter en kwamen dan weer terug, ze riepen naar elkaar, zaten geen ogenblik stil. Bovendien zat het er vol met kinderen van een jaar of zes. Onbegrijpelijk, want de film had het label 'Restricted' meegekregen van de keuringsdienst, wat zoveel betekent als 'Absoluut Geen Kinderen Onder De 18' en we kunnen u verzekeren dat ze daar in Amerika erg streng in zijn.
Eindelijk gingen de lichten uit, en begon de film te lopen. Het rumoer ging een poosje verder, alsook het rechtstaan, op- en afgeloop en weer gaan zitten van een heleboel bezoekers.
Geduldig wachtten we af tot iedereen gesettled was en probeerden ons zo goed en zo kwaad mogelijk te concentreren op het verhaal. Er komt dan nog bij dat je niet kan terugvallen op ondertitels, als je iets niet begrepen hebt. Makkelijk is anders. Na een poos deed er zich iets eigenaardigs voor: de eerste geweldscene barstte los op het witte doek. Plotseling begon iedereen te roepen en te tieren, volle en lege popcorndoosjes en colabekers kwakten tegen het scherm.
Even later was het geweld afgelopen, en iedereen begon weer rond te lopen en te praten. Toen viel het ons op dat er links en rechts en voor en achter ons mensen aan het roken waren. Nou moe! Dat terwijl het duidelijk niet toegelaten was in de zaal te roken. Dat er gerookt werd, tot daar toe. Op een bepaald moment echter prikkelde een eigenaardig geurtje ons neusorgaan. Marihuana! We hadden de daders snel gevonden: enkele kerels rechts vooraan waren een enorme joint aan het roken.
In de zaal zaten tientallen kinderen, maar geen enkele ouder stoorde er zich blijkbaar aan dat hun zoontje of dochtertje passief marihuana aan het roken was. Tussen haakjes, marihuana is nog steeds verboden in de Verenigde Staten.
Telkens het geweld losbarstte op het witte doek, barstte het dubbel zo hevig los in de zaal. Inmiddels waren we hier al aan gewend. Een luidruchtig jochie achter ons achtte het nodig zijn maag te ledigen in alle richtingen. Dit had niet alleen als gevolg dat een enorme stank zich meester maakte van de weinige zuurstof die zich in de zaal bevond, maar ook dat het overgeefsel in kwestie over de betonnen vloer naar beneden liep, inclusief dat deel van de vloer waar onze voeten rustten, met als gevolg dat de vloer zo verschrikkelijk begon te kleven dat we onze voeten nauwelijks nog van de grond kregen. Smakelijk.
De rest van de popcorn hebben we natuurlijk laten staan en, om ons even af te reageren, dan ook maar naar het scherm gegooid tijdens de eerstvolgende geweldscene.
Na anderhalf uur, die er eerder zes leken te zijn, was het dan tijd voor de finale. Een orgie van geweld, wederom kabaal. Als dat afgelopen was, verliet iedereen de zaal. De film heeft daarna nota bene nog tien minuten geduurd. Het geweld was dus het enige waarvoor ze kwamen opdagen. Een gouden hint: ga nooit naar een film op Time Square, NY.
Een andere film die we in New York hebben gezien maar waar gelukkig bijna niemand in de zaal zat, was Mother's Boys. Deze thriller van Yves Simoneau handelt over een moeder, Jude, (Jamie Lee Curtis) die enkele jaren geleden haar gezin in de steek heeft gelaten en nu dat gezin terug wil. Niet alleen de kinderen maar ook haar echtgenoot, Robert (Peter Gallagher). En daarvoor moeten een aantal obstakels, zoals de vriendin van Robert, Callie (gespeeld door Joanne Whalley-Kilmer) uit de weg geruimd worden. Jude is een duivelse vrouw, die totaal onschuldig lijkt maar in werkelijkheid de verpersoonlijking van het kwaad is. Ze doet alles om het vertrouwen van haar kinderen terug voor zich te winnen, haar echtgenoot te verleiden en Callie te terroriseren.
Ook Vanessa Redgrave maakt kort haar opwachting en wel als de moeder van Jude. Mother's Boys is een niet alledaagse film met potentieel voor een goede thriller, maar dat potentieel wordt niet optimaal benut door Simoneau. Vooral de finale is teleurstellend en boet in aan geloofwaardigheid. Een thriller die thuishoort in het rijtje van The Hand That Rocks the Cradle en The Good Son: een duivelse persoon die zich voordoet als de onschuld zelve.
Tenslotte kijken we zoals beloofd een avondje Amerikaans televisie. Voor de soap-fanaten zijn er dagelijks afleveringen van The Bold and the Beautiful, The Days of our Lives, The Young and the Restless en zelfs Neighbours. Verder lopen er nog steeds sitcoms als Roseanne, Wings en The Simpsons. Wat de duurdere series betreft: Star Trek the Next Generation is nog steeds het meest bekeken programma van het land, op de voet gevolgd door de nieuwe Star Trek-reeks Deep Space Nine. Overigens, The Next Generation loopt in z'n allerlaatste weken. Patrick Stewart, die de rol van Captain Picard speelt, houdt het na zeven jaar voor bekeken, met uitzondering van speelfilms, waarvan de eerste, Generations, rond kerstmis in Amerika uitkomt. Dit houdt in dat Deep Space Nine heel binnenkort koploper wordt. Het verschil tussen beide reeksen is dat Deep Space Nine het vooral van haar plots moet hebben: uitgewerkte karakters, onderlinge relaties, terwijl The Next Generation het houdt bij actie, spanning en speciale effecten. Er wordt trouwens alweer aan een nieuwe Star Trek reeks gewerkt; die wordt nog dit jaar op de buis verwacht.
Een reeks die niet zoveel succes heeft als werd verwacht, is Seaquest. Deze 'Star Trek onder zee' is ontsproten uit het brein van niemand minder dan Steven Spielberg en heeft veteraan Roy Sheider in de hoofdrol. Een complete flop is de TV-reeks Robocop. Deze goedkope Canadese produktie heeft naast slechte plots en slechte effecten ook nog eens barslechte vertolkingen. Wat wil een mens nog meer?
Babylon 5 is een SF-reeks waarvan alle ruimte-scenes computergegenereerd zijn. Van deze reeks werd ook weer veel verwacht wacht, maar heeft nauwelijks een publiek. Waar kijkt men dan wel naar? Wel, de grote hit is the New Adventures of Superman, een reeks die ook op de Nederlandse televisie te bekijken is.
Beverly Hills 90210 is nog steeds razend populair. Wie had gehoopt dat Drew Barrymore of Alyssa Milano de fakkel ging overnemen van queen-bitch Shannen Doherty, moeten we teleurstellen: la Doherty heeft beloofd de kapsones opzij te zetten. Wat spin-off Melrose Place betreft: die is veel minder populair. Wel kunnen we melden dat Aaron Spelling druk aan het werk is aan alweer een nieuwe jongerenreeks: Models Inc.