Het festival opende in Brussel met Clear And Present Danger. Deze film staat al drie weken op nummer een in Amerika, maar onze algemene indruk was dat het DFE publiek nogal matig reageerde op deze film. In Kinepolis verliep de openingsavond op een bepaald moment chaotisch toen de honderden bezoekers die stonden te drummen voor Speed, geconfronteerd werden met een deel van het publiek dat na de voorstelling van Clear And Present Danger een bezoek wou brengen aan de tentoonstelling. Er konden geen kaartjes meer gecontroleerd worden en er kwam heel wat duw- en trekwerk bij te pas om de zaal binnen te geraken. Christian Nolens, PR man van Kinepolis, werd er bij geroepen ("Rustig aan, er is plaats voor iedereen! Ja, goed zo, u bent een voorbeeldig bioscooppubliek!") en leidde alles toch nog in goede banen.
Toen een flink stuk na middernacht de voorstelling was afgelopen, trokken de bezoekers doorheen de gietende regen naar buiten. Zij die de volgende ochtend weer vroeg uit bed moesten, kloegen dan ook over het feit dat de tweede DFE film telkens pas om 22u45 begint. Misschien is het een idee om volgend jaar meer zalen te reserveren of het festival langer te laten duren.
Woensdag, donderdag en vrijdag werd een breed scala van films vertoond, gaande van het culturele La Fille de D'Artagnan tot het muzikale Backbeat.
Op de sluitingsavond zaterdag, werden de bezoekers getrakteerd op Arnold Schwarzenegger's nieuwste film True Lies. Jammer genoeg werd deze aktieprent enkel in Knokke en Luik vertoond. De bezoekers van de Brusselse Kinepolis moesten zich tevreden stellen met The Client.
Al bij al is het DFE zijn titel als publieksfestival dubbel en dik waard. De pers kreeg de films twee weken op voorhand te zien, en vrijwel alle plaatsen in de zalen waren dus beschikbaar voor het publiek. Een lovenswaardig initiatief. Tot volgend jaar!