Je kunt met een gerust hart zeggen dat Penny Marshall top op heden de enige vrouw is die het in Hollywood als regisseur gemaakt heeft. Collega Amy Heckerling doet het per Look Who's Talking slechter, en datzelfde lot vergaat ook Mary Lambert en haar Pet Sematary's. Rachel Talalay (Freddy's Dead: The Final Nightmare en Ghost In The Machine) geraakt maar niet uit het low-budget circuit en Martha Coolidge tenslotte, van Rambling Rose en binnenkort Angie, heeft nog niet genoeg bewezen om van een succesregisseuse te kunnen spreken.
Waarom nu precies Penny Marshall? Die vraag is makkelijk beantwoord. Penny heeft een stijl van filmen die zeer zeldzaam is in Hollywood. Zij weet met bijval films te maken die de kijker zowel doen glimlachen als doen huilen, en dat alles met mate. Haar films zijn een echte opkikker in kwade dagen: hartverwarmend en vertederend.
Penny Marshall werd geboren in New York op 15 oktober 1942 en ging door het leven als een intelligent iemand. Wanneer ze afstudeerde in New Mexico had ze een diploma wiskunde en psychologie op zak. Haar carri`re begon op 26 jarige leeftijd (in '68), door een rol te vertolken in How Sweet It Is!, een komedie van Jerry Paris met James Garner. Haar zeven jaar oudere broer Garry Marshall, die later brokken zou maken als regisseur voor Pretty Woman, ook al zo'n vertederende film, produceerde de prent en schreef het scenario. Hetzelfde jaar was ze ook te zien in The Savage Seven, een niemendal van Richard Rush.
In 1971 stapte Penny in het huwelijksbootje, en wel met Rob Reiner, die later ook zou uitgroeien tot topregisseur van films als When Harry Met Sally (alweer zo'n verterende film), Misery en A Few Good Men. Reiner hielp Penny haar dochtertje Tracy groot te brengen. Tracy zou later te zien zijn in films van zowel Penny Marhsall (Jumpin' Jack Flash, Big, A League Of Their Own) als van Rob Reiner.
Een jaar voor haar doorbraak speelde ze mee in het nog meer onbenullige How Come Nobody's On Our Side? De grote doorbraak volgde in 1976 met de populaire TV-sitcom Laverne and Shirley, waarin ze de Laverne uit de titel vertolkte. De reeks liep tot in 1983, en het was hier dat ze kennis maakte met de regisseursstoel. Zowel Penny als haar broer regisseerden verschillende afleveringen van deze reeks.
Tussendoor greep ze in 1979 ook de kans een rolletje te spelen in Steven Spielbergs enige komedie tot op heden, 1941. Sterren als John Belushi, Dan Aykroyd, Nancy Allen, John Candy en Christopher Lee sierden het doek. Het mocht niet baten: de film ging de geschiedenis in als een grote mislukking. Ook in dat jaar gingen Penny Marshall en Rob Reiner uit elkaar. Het huwelijk duurde vrijwel negen jaar: een eeuwigheid volgens de normen in Hollywood.
Daarna werd het heel stil rond Marshall, tot ze in 1985 een cameo-rolletje had in Movers And Shakers, een film van William Asher met Charles Grodin en Walter Matthau in de hoofdrollen. Een jaar later nam ze de regie-teugels weer op om haar eerste speelfilm te draaien. De prent in kwestie was Jumpin' Jack Flash, een spionagekomedie met Whoopi Goldberg, Jeroen Krabbe, Jim Belushi, Tracey Ullman en zoals gezegd dochterlief Tracy Reiner. De prent deed het onverwacht goed in de zalen, en de stap was gezet: van Penny Marshall zou de wereld nog horen.
Dank zij het succes van Jumpin' Jack Flash kreeg Marshall in '88 de kans te bewijzen wat ze echt in haar mars had: haar talent om te kijker te vertederen. De prent die dat inderdaad bewees heette Big, en bezorgde Tom Hanks zijn eerste Oscarnominatie. Elizabeth Perkins, John Heard en Mercedes Ruehl vervolledigden de cast. Big, over een jongetje dat wenst groot te zijn en volgende morgen als 30-jarige wakker wordt, wist de halve wereld op te trommelen en werd een gigantisch succes.
Zoals steeds duurde het weer twee jaar alvorens Marshall van zich liet horen, maar het antwoord was luid, erg luid. Het hartverscheurende Awakenings (1990), waarvoor ze ook uitvoerend producent was, vertelt het waargebeurde verhaal van dokter Oliver Sacks, de neuroloog die in 1969 erin slaagde een groep mensen wakker te maken, die al tientallen jaren hun leven in een soort van slapende toestand doorbrachten. Awakenings was meer traan dan lach, en gaf tevens Robert De Niro de kans zijn verbluffend acteertalent te gebruiken. Dit bezorgde hem een Oscarnominatie voor beste mannelijke hoofdrol. De prent werd verder genomineerd voor beste film van het jaar en voor het scenario, maar kreeg geen beeldje mee naar huis. In Awakenings spelen Robin Williams, John Heard en Penelope Ann Miller de overige hoofdrollen.
Na al dat regisseer-geweld was het de hoogste tijd om weer eens wat te gaan acteren. De keuze viel op een rolletje in de politiekomedie The Hard Way met Michael J. Fox en James Woods, geregisseerd door John Badham.
Penny Marshall's volgende film was A League Of Their Own, een lichte baseball-komedie die haar herenigde met Tom Hanks en waar voor de rest een indrukwekkende vrouwelijke cast in rondliep: Geena Davis, Madonna, Rosie O'Donnell en Lori Petty. De prent handelde over het ontstaan van vrouwen- baseball. Vreemd genoeg is het Tom Hanks die de show steelt. Overigens, broer Garry kunt u er ook in terugzien. A League Of Their Own kreeg voor de verandering geen Oscarnominaties.
Inmiddels zijn we alweer twee jaar verder, en is het tijd geworden voor een nieuwe Marshall-film. Renaissance Man draait vanaf deze week in de Belgische zalen, en in die prent kunt u onder meer Danny DeVito en Marky Mark aan het werk zien. De film moet het afleggen tegen Marshall's vorige werk, en dat was al te zien aan de kassa: het grote publiek haakte onverbiddelijk af. Voor meer informatie over Renaissance Man verwijzen we u graag door naar het verslag van de persconferentie in Brussel en de filmbespreking.
Ondanks de teleurstelling van Renaissance Man zijn wij er zeker van dat de koningin van de vertedering nog veel moois uit haar mouw zal schudden. Penny Marshall staat garant voor films met een hart, een 'feel-good' boodschap. Wij kijken al uit naar haar volgende.