The Shadow (de film) moet het vooral hebben van een wervelende show van beeld en geluid. De gedreven muziek van Goldsmith is dan ook gedurende veruit de gehele film te horen. Groot was de verwondering toen we ontdekten dat er maar een half uurtje van Goldsmiths composities op de CD zijn terug te vinden. En dat is erg jammer.
Het schijfje begint in elk geval veelbelovend. De vervormde stem van Alec Baldwin sleurt de welwillende luisteraar in de juiste stemming. The Shadow knows, roept hij uit, gevolgd door een akelige lach. Meteen is het uit met de pret, want daar begint het zielloze popdeuntje Original Sin, van Taylor Dayne, de Madonna wanna-be met de oneindig grote mond, letterlijk dan. Op de koop toe duurt het spul nog langer dan zes minuten.
Na een druk op de >>-toets zijn we dan eindelijk aanbeland bij de eerste Goldsmith-track, en het is meteen raak. The Poppy Fields (het main title-thema) combineert op een wonderlijke manier een sfeervol superhelden-melodietje met een oosterse invalshoek. Het mysterieuze druipt er als het ware van af, en de luisteraar kan zich gedurende een dikke drie minuten laten meevoeren naar duistere, rokerige straten waar vrijwel niets het daglicht kan verdragen.
Om dan met een onaangename schok uit de roes te worden gewekt, want dan begint het soulnummer Some Kind of Mystery, uitgevoerd door ene Siona. Gelukkig is het daarna voor even afgelopen met de desillusies. Zeven nummers van Jerry Goldsmith volgen, zonder onderbreking. De tracks vari ren van aardig tot ronduit prachtig. Het hoofdthema duikt steeds opnieuw op, en gaat van mysterieus via bombastisch naar hartverbrekend mooi, occasioneel afgewisseld door een speels deuntje. 27 minuten lang duurt dit moois.
Het voorlaatste nummer is - God helpe mijn ziel - alweer Taylor Dayne en alweer Original Sin. Deze keer betreft het de 'film mix'. Weer voor vijf minuten CD-ruimte weggegooid. Gelukkig wordt het geheel op de juiste noot afgesloten met een fragmentje uit het originele The Shadow-hoorspel uit 1937, voorgelezen door niemand minder dan Orson Welles. Who knows what evil lurks in the hearts of men? The Shadow Knows! Een heerlijk stoffig geruis en geknetter op de achtergrond, alsof je een stokoude plaat van oma op de draaitafel hebt gelegd.
In de film zat er voor minstens een uur aan uitstekende Goldsmith-muziek. Op de 45-minuten durende CD is er slechts een dik half uurtje de moeite waard. Waar de rest naar toe is, is ons een raadsel. Maar wat je gehoorgangen tijdens dat half uurtje te verwerken krijgen tart dan ook alles: een parel van een Goldsmith-score die lang nazindert. Het soort muziek waar je koude rillingen van krijgt. Wat ons betreft is dat meer dan genoeg om de CD in huis te halen. De uiteindelijke keuze ligt uiteindelijk in uw eigen handen. Hoe dan ook, remember: The Shadow Knows...