Met veel trots kondigt de kleurrijke cover van de band het al aan: de Biosband is het eerste filmtijdschrift op video in Europa. De formule is even simpel als geniaal: in plaats van saaie tekst en stilstaande foto's, laat je de kijker zien wat een film echt in huis heeft, door middel van bewegende beelden dus. De Biosband verschijnt eenmaal om de twee maanden. Inmiddels zitten ze al aan het zesde nummer. Ons kritisch oog moest het stellen met nummer vijf (november-december). De 50 minuten speeltijd bevat informatie over ca. 15 films, die gaan van The Lion King via Interview with the Vampire tot Suite 16. In de meeste gevallen betreft het een korte trailer of een scène uit de desbetreffende film. In de gevallen van Blown Away, The Nightmare Before Christmas en Miracle On 34th Street betreft het zogenaamde specials, langere documentaires over het maken van de film.
De Biosband doet niet aan kritiek. Ze laat enkel fragmenten uit films zien. De kijker moet aan de hand daarvan zelf maar beslissen of de film hem interesseert. Dat is wat ons betreft precies de zwakte van het initiatief. Je kunt onmogelijk beweren een filmblad te zijn als je niet aan kritiek doet. Wat er uiteindelijk wel geleverd wordt is niet meer dan een collage van fragmentjes en trailers die we sowieso wekelijks gratis te zien krijgen op diverse t.v.-zenders.
Ons ontgaat de bedoeling een beetje. Wie wil er nu 140 BF. (7 gulden) op tafel gooien voor wat iets dat je gratis kunt krijgen, en dan nog beter ingepakt ook: met een bekend gezicht, een bedeleidende stem, een kwotering, een top 5 en dergelijke meer. Niets van dat op de Biosband. Als filmblad verkiezen we de oudere formule: je krijgt een professionele mening voorgeschoteld, en je leest er langer in dan 50 minuutjes. En bovendien is het nog goedkoper ook. Wat het audiovisuele medium betreft: we verkiezen een gemiddelde aflevering van Star, Première of Veronica Film boven de Biosband. En die zijn nog gratis ook.