Every moment counts, is het motto van My Life en wie dit pareltje al gezien heeft, weet dat niets minder waar is. My Life is een ontroerende film, die emoties bespeelt zoals een violist zijn Stradivarius: voorzichtig en traag. De grootste verdienste van regisseur Bruce Joel Rubin is dat hij niet vervalt in goedkoop soap-sentiment en daarmee treedt hij in de voetsporen van oscarwinnaar Jonathan Demme en zijn aids-prent Philadelphia. Er is nog een tweede factor die deze twee films met elkaar verbindt: de schitterende vertolking van de terminale patiënt in kwestie. Voor zijn rol als Andrew Beckett kreeg Tom Hanks een oscar, hoewel kwatongen beweerden dat het bronzen beeldje in 1993 eigenlijk naar Anthony Hopkins had moeten gaan.
De man die Michael Keaton in My Life speelt, krijgt te horen dat hij nog maar enkele maanden te leven heeft. Een kwaadaardige tumor vreet aan zijn nieren en longen en zal uiteindelijk ook zijn hersens aantasten. Eén ding houdt hem overeind: de nakende geboorte van zijn eerste kindje. Hoofdrolspeler Michael Keaton is wellicht het best bekend als Bruce Wayne, het minder duistere alter ego van Batman. Om zijn eerste acteerprestaties te achterhalen, moeten we dieper in de geschiedenis graven. Keaton (geboren op 9 september 1951 in Pittsburgh) maakte in de jaren zeventig deel uit van the Flying Zucchini Brothers uit de televisiereeks Mr. Rogers' Neighborhood.
Zijn debuut op het grote doek kwam er in 1982 in Ron Howards lugubere komedie Night Shift. Daarna maakte Keaton zijn opwachting in Mr. Mom (1983) en Johnny Dangerously (1984). Twee jaar later werkte hij voor een tweede keer samen met Ron Howard in Gung Ho, een middelmatige lachfilm die later nog in een tv-reeks werd gegoten. In 1986 kwam Touch en Go en in 1987 speelde Keaton mee in het The Squeeze-vehikel. Keaton werd de koning van de middelmaat.
Daar kwam pas in 1988 verandering in. Het box office succes Beatlejuice betekende de start van een succesvolle samenwerking met Tim Burton. Zo kroop Keaton in 1989 en 1992 met veel verve in de rol van the Caped Crusader. De tussendoortjes bleven komen: voor Clean and Sober kreeg hij de award van beste acteur van de National Society of Film Critics. In 1992 besloot Keaton zijn cape over de haag te gooien. Van vleermuis werd hij kameleon, zoals zijn optreden in Shakespeares Golden Comedy Much Ado About Nothing van Kenneth Branagh bewees.
Met het drama My Life timmert Keaton gestaag verder aan zijn carrière (al is zijn volgende project Speechless, een komedie met Geena Davis). Hij speelt niet alleen de hoofdrol, hij dráágt de hele film en dat is een prestatie die, zoals gezegd, alleen Tom Hanks hem voordeed. De scène in het pretpark waar hij danst met zijn vrouw (een verrassende Nicole Kidman) hoeft in dat opzicht niet onder te doen voor Hanks' danspassen op de aria la mamma morta van Maria Callas. Keaton speelt op het randje van de over-acting en dat maakt zijn rol zo interessant. Dat ritje op de rollercoaster bijvoorbeeld is grote klasse, net als die scène waarin hij praat tegen zijn slapend zoontje. Daarin bewijst Keaton dat hij bezielde en doorleefde rollen aankan. Het zijn de solo's van een Stradivarius, in een hemels klinkend concert.