In In the Mouth of Madness draait alles rond een horrorauteur (een knipoog naar Stephen King en gespeeld door Jurgen 'Das Boot' Prochnow) die op de vooravond van de publikatie van zijn laatste boek verdwijnt. Zijn agent (Julie Carmen) en een horrorhatende verzekeringsagent (Sam Neill) worden door de uitgever (cameo van Charlton Heston) op onderzoek uitgestuurd. De sporen leiden naar Hobb's End, en eenmaal daar aangekomen blijken ze zich in de verbeeldingswereld van de verdwenen auteur te bevinden. U hebt al begrepen dat die wereld er iets anders uitziet dan u en ik op deze aardkloot gewoon zijn.
Om dit, op H.P. Lovecraft gebaseerde verhaal, te visualiseren deed Carpenter een beroep op twee effecthuizen die hun sporen reeds verdiend hebben: ILM (zeer verwonderlijk als men het eerder bescheiden budget van 10 miljoen dollar bekijkt) en KNB EFX Group. Vermits ILM, die hier de visuele effecten voor z'n rekening nam, de laatste tijd voldoende in de belangstelling kwam (Forrest Gump, The Mask en Disclosure), stellen we voor om deze pagina's te draperen met de monsterlijke gedrochten van KNB.
Alhoewel dit jonge bedrijf naam maakte met genrefilms als Army Of Darkness (de vechtende skeletten) en The People Under The Stairs, bekoorde het ook de grote massa met de buffelstampede in Dances With Wolves, en met de beruchte oorscène in Reservoir Dogs hebben ze nu reeds in elk toekomstig genreboek een ereplaats verdiend. Vermits dit niet hun eerste samenwerking was (Body Bags), had Carpenter het volste vertrouwen in hun creativiteit, en hij moedigde hen dan ook aan om die tot het uiterste te gebruiken. Het resultaat van de uiterst korte (zeven weken) voorbereidingstijd kan dan op zijn minst bizar genoemd worden.
Kroon op het werk is een muur van monsters, die, om het effect te vergroten, slechts heel kort te zien is (denk aan het beklemmend gevoel in Alien waar, buiten de eindstrijd, het monster nauwelijks te zien was). Let goed op de scène waarin Julie Carmen een boek aan het lezen is. De organische muur bestond op de set uit een collage van een zestiental rubberen creaturen, die, gedrapeerd met extra armen, ogen en allerhande aanhangsels, door 25 personen tot leven werd gebracht. Het is alvast leuk om weer eens een echt (rubberen) monster te zien.
Nog even vlug vermelden dat Carpenter ook de muziek voor zijn rekening nam en dat zijn volgend project een moderne remake is van Village Of The Damned.