Coppola's vorige verfilming van een klassieker uit het gothic genre dateert van 1992, toen Mister Francis Ford himself het klapbord ter hand nam om Bram Stoker's Dracula (1992) te verfilmen. Het was ineens weer helemaal in om klassiekers in een nieuw kleedje te stoppen en sindsdien hebben we al kunnen proeven van onder andere Robin Hood - Prince of Thieves (1992), The Last of the Mohicans (1992), The Adventures of Huck Finn (1993) en The Three Musketeers (1993). Voor binnenkort worden nog nagelnieuwe versies van Black Beauty, The Jungle Book, Robinson Crusoe, Little Women, Zorro en Gulliver's Travels op onze schermen verwacht. Geruchten doen de ronde dat Coppola's nieuwste project de verfilming van Collodi's kinderboek Pinnochio zou worden.
Voor Frankenstein verzorgde Coppola alleen de produktie, het regisseren zelf liet hij over aan Kenneth Branagh. Het is Branaghs vijfde film als regisseur, na Henry V (1989), Dead Again (1991), Peter's Friends (1992), en Much Ado About Nothing (1993). Gelijk met zijn eerste film Henry V stelde Branagh ook componist Patrick Doyle aan het publiek voor. Doyle werd in een klap beroemd door zijn score voor Branaghs eerste Hollywood-film, de Hitchcock-ode Dead Again. Zich baserend op thema's en motieven van ouwe rotten Bernard Herrman en Miklos Rozsa, schreef hij een score die hoogst origineel was en tegelijk de sfeer van Hitchcocks thrillers wist op te roepen Naast zijn werk voor Branagh maakte hij ook nog muziek voor films als Indochine (1992), de King-verfilming Needful Things (1992) en vorig jaar nog voor Brian De Palma's meesterwerkje Carlito's Way. En nu is er dus zijn score voor Mary Shelley's Frankenstein.
'Het schrijven van de score voor Frankenstein was een monsterwerk,' zegt Patrick Doyle zelf over de muziek, 'eentje dat een groot orkest nodig had.' Voor de balzaal-sequentie had Branagh hem gevraagd een melodie te schrijven op Lord Byrons gedicht So We Will Go No More A Roving. Het gedicht verdween uit de film tijdens de montage, maar de muziek bleef. Het is een bijzonder lyrisch liefdesthema geworden voor een strijkersensemble, dat verschillende malen in de film terugkomt. Zoals gewoonlijk bij Doyle krijgt elk belangrijk personage een eigen thema. Voor het monster en Elisabeth zijn dat composities voor een groot orkest, voor Victor een intiemer thema. De openingsmuziek is een agressief stuk voor kopers en strijkers dat meteen de teneur aangeeft voor de rest van de film. Het is een dreigende melodie, opgebouwd rond een repeterend zevennotig motief. Ook een scherzo voor dwarsfluit en klarinet vinden we op deze score terug.
Hoewel misschien teleurstellend dat we het prachtig koorwerk uit de trailer moeten missen, toch is Patrick Doyles score voor Mary Shelley's Frankenstein puik werk. De muziek werd gedirigeerd door David Snell en verscheen op c.d. bij Epic Soundtrax (Sony Music).