Hoewel de naam Norman Jewison bij weinig mensen een belletje doet rinkelen, hebben de titels van zijn films meestal het omgekeerde effect: wie heeft nog niet gehoord van films als Moonstruck (1987), Agnes of God (1985), Jesus Christ Superstar (1973) en Fiddler on the Roof (1971)? Zeggen dat zijn nieuwste prent Only Love niet aan deze juweeltjes kan tippen is weliswaar een understatement, maar de score van Brits filmmuziekwonder Rachel Portman maakt veel goed.
Rachel Portman werd bekend dank zij haar magistrale score voor de Britse E.M. Forster-verfilming Where Angels Fear to Tread (1991). Haar ervaring deed ze op met het schrijven van soundtracks voor verschillende Britse televisieseries (onder andere het sprookjesachtige The Storyteller) en TV-films. De score maakte diepe indruk, omwille van haar melodieusiteit, de knappe uitwerking van de twee centrale thema's en de - voor filmmuziek - unieke muziekbezetting. Het meeste nog deed de score denken aan de erfenis van de Franse vader van de filmmuziek, Georges Delerue. Met elke volgende soundtrack bewees Rachel Portman dat ze van een heleboel markten thuis was en telkens weer wist ze met de gepaste muziek de juiste sfeer op te roepen. Er volgden onder andere de jazzy score voor het best aardige Johnny Depp- vehikel Benny and Joon (1993), de wondermooie muziek voor The Joy Luck Club (1993), het in ons land veel te laat gereleasete Sirens (1994) en nu dus ook Only You.
Eerst een waarschuwing: de soundtrack van Only You bevat meer dan alleen maar muziek van Rachel Portman. Naast klassieke muziek (van Verdi en Bach) en een kwelende Peter de Sotto met O Sole Mio en een weinig betoverende Ezio Pinza, is er ook nog popmuziek van Louis Armstrong (met de titelsong) en een Michael Bolton-miskleun.
Wat rest is een klein half uurtje romantische sfeermuziek. Net als John Williams is Rachel Portman verbazend knap in het uitwerken van thema's tot scherzo's. Tot twee maal toe vinden we het bewijs daarvan op deze score. De muziekbezetting leunt sterk aan bij die van Sirens. Het hoofdthema is opgebouwd rond een viernotig motief, uitgewerkt tot een romantisch adagio gespeeld door dwarsfluit en fagot, begeleid door strijkers. De Italiaanse sfeer van de film wordt opgeroepen door de harp en het accordeon. Het geheel roept een warme, romantische maar ongedwongen sfeer op, iets wat je niet over de film kunt zeggen. Hoewel Rachel Portman met deze score haar vorige meesterwerken niet overtreft, brengt ze wel een heerlijke portie muziek, die langer zal bijblijven dan de film waarvoor ze geschreven is.
Het uitchecken waard, luidt dus het devies. Rachel Portman-fans zullen niet teleurgesteld zijn, en zij voor wie deze score een kennismaking zal zijn met deze veelzijdige componiste zullen aangenaam verrast zijn. De soundtrack werd uitgebracht bij Columbia.