Maurice Jarre, vader van synthesizer- kitschgod Jean-Michel Jarre, was een paar jaar geleden nog in België te gast voor een jubileumconcert ter gelegenheid van zijn zestigste verjaardag. Toen hij op zijn veertigste muziek voor films begon te schrijven werkte hij eerst in hoofdzaak mee aan kleinschalige, meestal Franse produkties. Producent Chris Palmer beweert dat Jarre zijn inspiratie voor die scores vooral ging opdoen bij grote componisten uit zijn jeugd, zoals Eric Satie en Arthur Honegger. De muziek van Maurice Jarre klinkt echter alles behalve Frans in de oren. Integendeel zelfs, en dat maakte van hem een graag geziene gast in Hollywood.
Jarre ontving oscars voor zijn werk voor films als Lawrence of Arabia (1962), Doctor Zhivago (1965) en A Passage to India (1984). Naast muziek voor de films van Peter Weir verzorgde Jarre ook nog de soundtracks van blockbusters zoals Fatal Attraction (1987), Moon over Parador (1988), Gorillas in the Mist (1988) en Ghost (1990). Vorig jaar nog schreef hij de muziek voor Mr. Jones en The Hudsucker Proxy.
De Australische regisseur Peter Weir herinnert zich nog goed zijn eerste kennismaking met Jarre: 'Ik wilde exotische muziek voor mijn film The Year of Living Dangerously. Toen ik die morgen de studio binnenkwam zag ik hem voor het eerst: een kleine, grijze man, omringd door gongs en cimbalen, overal op trommelend, roffelend en tikkend, heel geconcentreerd op jacht naar een ongrijpbare combinatie van geluiden.' The Year of Living Dangerously (1983), een fascinerend politiek drama dat zich afspeelt in Indonesië, zou één van zijn origineelste scores worden. In 1985 volgde Witness, de film waarmee Weir voet aan wal zette in Hollywood. Over Jarres sobere (synthesizer)score zegt Weir: 'We hebben nooit veel gepraat over deze film. Maurice heeft altijd geweten wat ik bedoelde.'
Met The Mosquito Coast (1986), waarschijnlijk Weirs beste film, gooiden ze hun aanpak over een andere boeg. Jarre schreef de muziek en nam die op nog voor Weir met het draaien begon. Dit gaf Jarre de vrijheid om te schrijven vanuit zijn eigen ideeën. Die muziek nam Weir dan mee en speelde die af tijdens het filmen, om de ploeg in de juiste stemming te brengen. Hoewel beiden heel tevreden waren over het experiment, bleek het achteraf onmogelijk om de muziek die Jarre geschreven had te gebruiken, en dus herwerkte Jarre zijn score. Weirs populairste film, Dead Poets Society (1990), kreeg van Jarre een triomfantelijk doedelzak-thema mee. Jarres laatste score voor een film van Weir was die voor Fearless (1993).
De volgende keer zijn Steven Spielberg en John Williams aan de beurt.