Voor de Vlaamse filmliefhebber en televisiekijker was het dit jaar nog meer behelpen dan vroeger. Waar we vorig jaar nog konden meekijken bij onze buren van de BBC konden nu enkel de abonnees van FilmNet het hele spektakel volgen. Een spijtige evolutie allicht, maar daar in het Dorothy Chandler-paviljoen trokken ze er zich duidelijk niets van aan. Voor de show begon was het al gapen geblazen naar de outfit van de sterren, waar vooral Nicole Kidman opviel in een werkelijk afschuwelijke jurk en Elisabeth Shue voor eens en altijd duidelijk maakte wat nu juist een boot-décolleté is. Richard Dreyfuss had zijn beide kinderen meegebracht en die had hij beter thuisgelaten want meer dan in de weg lopen deden die twee uiteindelijk ook weer niet.
Na een jaartje David Letterman werd Whoopi Goldberg terug als presentatrice opgevist en meteen kon ze aan de slag om haar flop van twee jaar terug te doen vergeten. En ook al is Goldberg nog geen Billy Cristal, toch kreeg de actrice die enkele jaren terug zelf een oscar kreeg voor haar rol in Ghost het publiek vrij snel mee. Kop van jut waren de verschillende Amerikaanse presidentskandidaten die duidelijk op weinig of geen krediet konden rekenen.
Originele momenten? Al bij de uitreiking van de eerste oscar was het raak: de genomineerden in de categorie kostumering mochten in pure défilé- stijl op een heuse catwalk hun kledij showen. Ook het interview van Whoopi Goldberg met het sprekende varkentje Babe en haar grote zus Miss Piggy mocht er best wezen. Nathan Lane gaf aan het begrip Disney merchandise een nieuwe dimensie door het lanceren van een Lion King wonderbeha en een Pocahontas zwangerschapstest bij de aankondiging van Vanessa Williams. Of ze er bij Disney mee konden lachen is een andere zaak, maar wij en de rest van het publiek waren wel onmiddellijk verkocht. Breedsmoelkikker Jim Carrey daarentegen was iedereen al beu gezien en zijn presentatie in combinatie met de twee poppen-hoofdrolspelers uit Toy Story blonk dan ook alleen maar uit in cliché en overacting: weinig of niets waard.
Over de presentatie van Christopher Reeve waren de meningen dan weer wel verdeeld. Want waar het hele Doroty Chandler-paviljoen de man een staande ovatie gaf, vonden wij het een tikkeltje overdreven en zeker en vast te pathetisch voor een oscargala. Neen, geef ons dan maar schattige Sandra Bullock die met een glimlach om jaloers op te worden de oscar voor het beste geluid mocht komen overhandigen.
Echt grote flaters waren er niet bij. Muggezifters kunnen nog opmerken dat de microfoon van Anjelica Huston het niet of nauwelijks deed maar veel last hebben we daar niet van gehad. En tenzij je de overwinning van Antonia als een flop beschouwt dan hebben we het nu wel ongeveer gehad.