Het Festival had het dit jaar (14-25/2) wel bijzonder goed getroffen: openen met het schattige Wallace & Gromit Are Back, en eindigen met het revolutionaire Toy Story. Dat het publiek duidelijk weet wat het wil bleek al op de openingsavond, want de zaal zat afgeladen vol. En nog stonden mensen buiten te wachten om de plaatsen van eventuele laatkomers in te pikken. En gelijk hadden ze, want dit juweeltje uit de Aardman studio's is zeker een aanrader. Traditionele animatie kwam ruimschoots aan bod, en van die gelegenheid werd gebruik gemaakt om de mooie documentaire Frank & Ollie te vertonen. Zij zijn de laatste overlevenden van de Nine Old Men, de legendarische tekenaars van Disney. Dit jaar lag de nadruk lag op de Tsjechische animatiefilm, maar premières kwamen er ook uit onder andere Japan (Patlabor 1 & 2) en Duitsland (Felidae).
Ook een aantal zware effectenfilms ontbraken niet (Casper, The Mask, La Cité Des Enfants Perdus), en dat leidt ons tot de digitale sectie. Zoals ieder jaar slaagt het Festival er in om een aantal prominente gasten uit de digitale effectenwereld naar Brussel te lokken. Met TRIX, Movida en Virtual Image kregen we Belgische kwaliteit. Met Liz Kupinski van Rhythm & Hues had men dan weer een gelukstreffer, want enkele dagen voor ze kwam spreken werd Babe, de film waarvoor ze de speciale effecten had gemaakt, genomineerd voor beste visuele effecten.
En naar jaarlijkse gewoonte hadden de bezoekers van het Festival de eer om met een minieme vertraging het beste digitale werk uit Imagina met eigen ogen te keuren. Grote winnaar in Monte Carlo werd dit jaar Toy Story, en dat was wel te verwachten. En door Toy Story als slotfilm te programmeren was men niet alleen verzekerd van een volle zaal, maar ook van een zeer tevreden publiek. De film is immers niet alleen een technisch hoogstandje, maar het is in de eerste plaats een ode aan een krachtig en mooi verhaal, en aan degelijk uitgewerkte karakters. Zelfs bij een tweede visie blijft de aandacht bij het verhaal, en dat kan van heel weinig effectenfilms gezegd worden.
De organisatoren waren er zelfs in geslaagd om de producenten en een hoofdanimator naar de Passage 44 te hqlen. En daags voor de première gaven ze een unieke blik achter de schermen met beelden die we zelfs op het London Effects & Animation Festival niet hadden gezien. Het interview dat we met hen hadden zult u later kunnen lezen.
Een festival dat op een dergelijke manier afsluit kan niet slecht zijn. En het is de kans van je leven om eens met een paar boegbeelden uit de animatiewereld te praten. En daar hoef je echt geen perskaart voor te hebben. Gewoon doen.