Veel valt niet te zeggen over Sonnenfelds gebruik van muziek in zijn films, daar is zijn oeuvre wat te beperkt voor. Zijn eerste film, The Addams Family, had een niet onaardige, zij het nogal onbeschaamd van Danny Elfman lenende, score van Marc Shaiman. Ook voor het vervolg, Addams Family Values, deed hij een beroep op Shaiman, die dit keer voor nogal oninteressante muziek zorgde. De soundtrack werd dan maar opgevuld met een karrevracht popdeuntjes die weinig of niks met de film te maken hadden.
Bij Get Shorty is het al net zo: een muziekscore (als je dat een score kunt noemen) van John Lurie en enkele nummers van Morphine, wat sixties-muziek van Booker T. & the MG's, en verder nog Us3 en Greyboy. Je moet al heel goed opletten om deze muziek in de film te horen, want de meeste nummers worden slechts 'geciteerd'. De Morphine-inbreng (I Had My Chance en Bo's Veranda) mag er zijn, maar die nummers hebben hardcore Sandman and Co-freaks al wel gehoord zonder dat ze daarvoor de soundtrack hebben moeten kopen. De rest van de muziek stijgt niet uit boven de kwaliteit van een half uur Studio Brussel.
De score is een ander paar mouwen: John Lurie heeft een smelkroes gemaakt van free-style jazz, rock 'n roll en elektronische funk. Klinkt die combinatie interessant? Als ze door iemand als Randy Newman zou worden gehanteerd, ja, in dat geval misschien wel, maar hier...? Het is wel treffend dat de score soms een beetje klinkt als een flauw afkooksel van één van de meer jazz-georiënteerde scores van laatstgenoemde, The Paper. En enkele stukken muziek vallen best te pruimen hoor: het ritmische Stink en de groovy sax in Romantic Walk mogen er zijn.
Natuurlijk heeft het geen pas om filmmuziek op zijn kwaliteit als muziek te beoordelen, want uiteindelijk is filmmuziek slechts een soort 'scheurkunst', een deeltje van het hele kunstwerk dat je apart gaat nemen en op zichzelf gaat beoordelen. Hoewel we allemaal weten dat het niet mag, doen we het constant: hoeveel recenties hebben het niet vooral over het script van de film, terwijl ze eigenlijk de manier zouden moeten beoordelen waarop de regisseur de verschillende onderdelen van de film doet samengaan?
Wel, we hebben Get Shorty gezien, en de muziek was ons niet opgevallen. Volgens een nogal twijfelachtige definitie van Miklos Rozsa zou dat betekenen dat dit goeie filmmuziek is. Nou, de score sluit in elk geval naadloos aan bij de songs op het album en creëert een pompeuze live-free-mood die de film zit als gegoten. Laten we maar besluiten dat dit filmmuziek is die je het best hoort bij de film. Op cd maakt hij vooral een vervelende beurt. Next.