Joel McNeely is ongetwijfeld de meest getalenteerde componist van zijn generatie. In zijn filmmuziek (Iron Will, Terminal Velocity) en zijn muziek voor tv (Young Indiana Jones) geeft hij keer op keer blijk van een bijzonder gevoel voor melodie, een onbetwistbare gave voor het schrijven van actiemuziek en een moeilijk onder stoelen of banken te schuiven bewondering voor de scores van John Williams.
Gold Diggers: The Secret of Bear Mountain is de zoveelse treasure-hunt annex buddy-movie, een genre dat in de jaren dertig ontzettend populair was en in de jaren zestig door de Disney- studio's nieuw leven ingeblazen werd. Voor de jongste Universal-variant, geregisseerd door Kevin James Dobson en met Christina Ricci (Casper, The Addams Family) in de hoofdrol, schreef McNeely een score die kan tippen aan de mooiste muziek die ooit voor dit genre werd geschreven, Dave Grusins The Goonies.
Wat kunnen we anders verwachten dan een heerlijk avontuurlijke score die zonder veel schaamrood op de wangen bloemleest uit de klassiekers? Het openingsthema is een Horneriaanse epische melodie die evengoed op de soundtrack van Legends of the Fall had kunnen staan, het Elfmanesque Glimworm-thema combineert een lieftallige gitaar-melodie met een exuberante orkestratie en in The Legend of Molly Morgan duiken zowaar Ierse instrumenten op, stijl Far and Away. Hoewel McNeely - in tegenstelling tot de meeste van zijn vorige scores - hier geen constant terugkerend thema op alle mogelijke manieren recycleert, zorgen verschillende kortere motieven toch voor een zekere herkenbaarheid.
Al bij al klinkt de score als de muziek van John Williams in zijn betere dagen. En daarmee zijn we meteen bij één van de problemen gekomen. In elke recentie de laatste twee, drie jaar over muziek van McNeely staat steevast dat deze componist 'ongetwijfeld een grote naam zal worden', eens hij de onhebbelijke gewoonte te lenen bij John Williams, Bruce Broughton, James Horner en zijn andere idolen, weg kan laten. In tegenstelling tot heel wat andere componisten die hun doorbraak kenden in het begin van de jaren negentig (Patrick Doyle, Thomas Newman, Zbigniew Preisner...) slaagt McNeely er niet in een eigen stijl te vinden, maar speelt hij keer op keer weer leentjebuur bij de muziek van zijn fel bewonderde voorgangers.
Dit alles maakt het beoordelen van een McNeely-score erg moeilijk: intuïtief voel je gewoon dat dit erg mooie muziek is, knap gestructureerd, met zorg uitgewerkt en vol gevoel. Alleen: het totale gebrek aan originaliteit en inventiviteit maakt een kritische beluistering een stuk moeilijker. Zijn muziek voor Gold Diggers is in hetzelfde bedje ziek als altijd: fenomenaal goed, maar zo déjà-entendu. Mag het een ietsje meer zijn?