Met een aanbod van 39 films uit 18 landen en 3 continenten wou het Cinema Novo - festival te Brugge een overzicht bieden van recente films uit Afrika, Azië en Latijns- Amerika. Twee weken lang kon u er terecht voor alle in België uitgebrachte films, alsook voor 10 onuitgegeven films in competitie. In een derde luik stond de vrouw in de film centraal.
Tweederde van het programma werd in beslag genomen door de Aziatische film. In dit continent krijgt film- talent immers de meeste kansen om zich te ontwikkelen. Maar het tij keert; terwijl tot voor 5 jaar de Chinese Volksrepubliek het quasi monopolie had, breken nu ook de Vietnamese, Indonesische, Iraanse en Japanse films sterk door op de Europese markt. Getuige hiervan de gemaakte film Cyclo, die maandenlang in de Belgische bioscopen draaide.
Met een minireeks over Japan werd op het Cinema Novo - festival het podium vrijgemaakt voor 's lands jongste filmtalenten. Thema's zoals homosexualiteit (Like Grians of Sand), geweld (Shin Kanashiki Hitman) en incest (Father Fucker) liepen als een rode draad doorheen de filmselectie.
Twee Japanse films dongen mee naar de Karibu-prijs ter waarde van 150.000 frank. Deze prijs, geschonken door het Algemeen Bestuur Ontwikellingssamenwerking, kon enkel uitgereikt worden aan een film die nog niet in België verdeeld was. Naast de jury, bestaande uit Nic Balthazar, Sandra Naelaerts, Nelleke Driessen en Adinda Godyn, reikte ook een jongerenjury een eigen prijs uit aan wat hen de beste film leek.
De prent Keïta! l'héritage du griot van Dani Kouyato, waarin een Afrikaans verhaalverteller centraal staat, kon ons bijzonder charmeren. Sin Remitente (Carlos Carrera), een Mexicaanse tragie-komedie, moest het dan weer vooral hebben van de acteerprestaties van Torre Laphame. Deze laatste ontving reeds op het Festival des Trois Continents van Nantes de prijs voor beste acteur.
Een derde luik van dit festival, dat in samenwerking liep met Gynaika, richtte de aandacht op de vrouw in de drie continentenfilms. Enerzijds kozen de organizatoren voor vrouwelijke regisseurs zoals Fina Torres en Sylvia Yang, anderzijds pasten ook films met als thema vrouw (Ermo, Mujeres Insumisas en Withering Flowers) in de opzet van dit derde luik.
Het opvallende gebruik van metaforen om de positie van de vrouw te illustreren moet grotendeels toegeschreven worden aan de strenge censuur in China. Door de onderdrukte positie van de vrouw aan de kaak te stellen, kaartten Chinese regisseurs ook hun eigen onderdrukking aan.
Indien het Cinema Novo - festival iets vrouw van de toeschouwer, dan was het wel een andere vorm van filmkijken: een kijken waarbij niet zozeer montage als wel mise-en-scène, symbolisch kleurgebruik en gestileerde fotografie de blik leiden. Het beeld spreekt en het vraagt, meer dan de doorsnee Hollywoodproducties, onze openheid en bereidheid om bewuster te kijken en om ons Westers perspectief te verruimen. Onbekend is immers, ook hier, onbemind.