Het heeft een tijdje geduurd, maar CGI (Computer Generated Imagery) lijkt nu wel een definitieve plaats te hebben verworven in het fx-televisielandschap. Oorspronkelijk was men van mening dat deze hoogtechnologische effecten enkel in big-budget ILM-achtige toestanden rendabel waren, tot Foundation Imaging met het aardige Babylon 5 het tegendeel bewees. Spectaculaire beelden met een eigen visuele stijl, en dat voor een aanvaardbaar budget. Daarenboven konden de effecten en de modellen steeds uit de databank gehaald worden zonder dat dure blue-screen studio's met motion- control apparatuur moesten afgehuurd worden.
Space tapt van hetzelfde CGI-vat, maar vergeet zeker niet dat de beste effecten komen van de mensen achter de computer, en daarom werden Glenn Campbell en Tim McHugh van Area 51 ingehuurd. Beiden zijn fx-goeroes van het post Star Wars tijdperk, en hebben Star Trek: The Motion Picture en Blade Runner op hun palmares staan. Niet bepaald fx-arme films, en op televisievlak hebben ze hun sporen verdiend met Buck Rogers en Battlestar Gallactica.
Area 51 werd opgestart in een keuken, en pas toen men voor Clive Barker's Lord of Illusion een (trouwens in de film weinig terzake doende) scène mochten visualiseren huurden ze een kantoor. In tegenstelling tot de grote effectshuizen gebruiken ze huis-en-tuin computers om de klus te klaren. Geen Silicon Graphics dus, maar voornamelijk pentiums en Dec Alpha's (voor de grotere tuinen).
Het modelleren van de ruimteschepen gebeurt in de computer, waarna men met behulp van texture maps en bump maps het geheel een foto-realistische uitzicht geeft. Geen glinsterende, vliegende veelhoeken dus, maar ruimtetuigen met een doorleefde geschiedenis.
De animatie zelf is net zoals de beroemde ruimtegevechten uit Star Wars gebaseerd op oude Wereldoorlog films. Waarschijnlijk niet echt realistisch wanneer we het zouden kunnen vergelijken met een echte ruimtegevecht (als we dat ooit nog zullen meemaken), maar toch goed genoeg voor enkele spannende ogenblikken.
De meest indrukwekkende scène uit de reeks is trouwens een hommage aan de tweede film uit George Lucas' Star Wars trilogie. De asteroiden-scène lijkt zo uit The Empire Strickes Back geplukt, en was te zien op het einde van de 6,5 miljoen dollar kostende pilootfilm. Wegens het gebrek aan een sterk plot en interessante karakters bijlange niet zo spannend als het origineel, maar toch wel knap gemaakt.