Dat deed Oliver Stone al eens eerder, natuurlijk. Met JFK (1991) bezoedelde hij het historisch geheugen van een generatie Amerikanen; met de verfilming van Ron Kovics Born on the Fourth of July (1989) maakte hij zijn zoveelste prent over het onderwerp dat hem nog het meest begeesterd: de oorlog in Viëtnam, of ten minste: de zinloosheid ervan.
De muziek voor deze twee films was van de hand van John Williams en voor Nixon is dat niet anders. De soundtrack van Nixon is verschenen als een zogenaamde 'enhanced'-cd, een concept dat toelaat de cd te gebruiken als een doodgewone muziek-cd, maar gelijk ook als cd-rom.
Laat je niet in de maling nemen door het totale aantal minuten muziek dat je cd-speler op de cd beweert aan te kunnen treffen. De 165 Mb software neemt een groot deel van de beschikbare ruimte in beslag, zodat je uiteindelijk zo'n goeie drie kwartier minuten muziek van Williams op het schijfje vinden kunt (en geen kleine zeventig, zoals mijn diskman koppig vol blijft houden).
Net zoals Williams een typische Spielberg-sound heeft (een vorm van orkestratie en instrumentarium waardoor je meteen kunt horen dat de score geschreven werd voor een film van Spielberg), heeft Williams de laatste zes jaar eveneens een soort Stone-sound ontwikkeld. Vooral de muziek die hij schreef voor de proloog van Nixon en de ontmoeting met Mao roepen herinneringen op aan zijn Fourth of July-score.
Net als voor de andere Stone-films gebruikt Williams voor deze score een groot orkest met een duidelijk beklemtoonde strijk- en slagwerksectie. En net als in de vorige twee films worden de belangrijkste themata aangebracht door de ingehouden trompetsolo's van Tim Morrison (van de Boston Pops). Het hoofdthema - een triest, plechtstatig uitgewerkt motief voor strijkers en piano - wordt geïntroduceerd in de proloog en verder uitgewerkt tijdens de Whittier-montage. De muziek van de aftiteling is de enige strook muziek op de cd waarin het thema volledig te horen is. De score werd dit jaar genomineerd voor een oscar.
Het multimedia-programma is maar een aardigheidje: eigenlijk doet het dienst als reclame voor de échte Nixon-cd-rom van dezelfde uitgever. Leuk (maar kort) zijn de interviews met Williams, Stone, en de cast; interessant (maar vol fouten en onvolledig) zijn de bio- en filmografieën; aardig (maar overbodig) is het menu waarmee je muziek uit de cd kunt selecteren en beluisteren. Boeiend is wel dat je de originele bioscoop- trailer eveneens op de cd aantreft.
Conclusie: de echte geïnteresseerden in Nixon kunnen beter de échte cd-rom kopen: de software op de soundtrack is nogal teleurstellend. Wat betreft de muziek kunnen we kort zijn: dit is opnieuw een meesterwerk van John Williams, die eindelijk weer terug is van (veel te lang) weggeweest.