Met Mission: Impossible is immers iets bijzonders aan de hand: de finale speelt zich af op (en dit is letterlijk te nemen) een TGV in de kanaaltunnel. Maar elke Europeaan weet dat de TGV helemaal niet door de kanaaltunnel raast, en dus moet deze zeven minuten durende stunt één groot speciaal effect zijn. Wie met een kritisch oog deze sequentie volgt, zal al snel aanvoelen dat bepaalde zaken niet echt zijn, maar de omvang van de misleiding zal slechts bij weinigen doordringen. Want bijna alles, buiten de acteurs, is ofwel een model, een digitaal schilderij, een landschap dat ergens anders werd gefilmd, of een driedimensionaal computermodel. Een complete digitale set dus.
Een digitale set is geen nieuw begrip, en Industrial Light and Magic deed dan ook voor Mission: Impossible een beroep op de ervaring die ze met dit concept hadden opgedaan tijdens The Young Indiana Jones Chronicles, en The Radioland Murders. En we mogen nog meer verwachten, want heel wat visionaire filmmakers zien enorme mogelijkheden in deze digitale productietechniek.
De illusie begint reeds lang voordat de TGV de ingang van de kanaaltunnel nadert. De opnames in de trein zijn immers opgenomen in een stilstaande wagon, en de voortrazende landschappen werden later (via blue-screen technieken) toegevoegd. Maar zelfs het raam waardoor we de passagiers zien zitten werd pas veel later aan het beeld toegevoegd. Kwestie van problemen te vermijden, want het zou niet de eerste keer zijn dat een film-crew te zien is in een weerkaatsend voorwerp.
De echte finale begint wanneer Tom Cruise de 'mol' achtervolgt tot op het dak. De beide acteurs werden in een studio op een wagon gefilmd. De rest van de trein is volledig computergegenereerd, net als de helikopter trouwens, die de 'mol' moet komen oppikken. Ook de tunnelingang is digitaal, en alles zit mooi verpakt in een digitale 'matte painting' die samengesteld is uit beelden die opgenomen werden in Scotland.
In de tunnel zelf werd een combinatie van technieken gebruikt. De acteurs werden opnieuw in een blue-screen omgeving gefilmd op een stilstaand treinstel, en later in een digitale omgeving geplaatst. Om de invloed van de snelheid op de acteurs te illustreren gebruikte men grote ventilatoren die men normaalgezien gebruikt bij parachute-lessen.
Voor de ultieme explosieve climax schakelde men over op miniaturen die men aan een hoge snelheid in een (miniatuur-)tunnel voorttrok, terwijl men filmde aan 120 beelden per seconde. Cruise, die zogezegd weggeslingerd wordt, werd, opgehangen aan kabels, voor een blue-screen scherm gefilmd, en later (veilig) tussen de rondvliegende brokstukken toegevoegd. Om de acteur wat meer vaart te geven sloeg men hierbij op regelmatige wijze beelden over. En dit minderwaardig effect verbreekt jammer genoeg de illusie.