Maar we willen het hier hebben over de tv-reeks waarop de bioscoopfilm van Brian De Palma gebaseerd is. Mission: Impossible was de bekendste en meest succesvolle Amerikaanse spionagereeks uit de geschiedenis. De show liep van september 1966 tot april 1973 op CBS en van 1988 tot 1990 op ABC. De eerste reeks bestond uit maarliefst 168 afleveringen; de tweede uit 35. Vier daarvan waren remakes.
Wat Mission: Impossible zo razend populair maakte, was dat het team een plan moest uitdokteren, waarbij het doel (bijvoorbeeld een corrupte dictator) moest misleid worden (wat fans in het jargon 'con' of 'sting' noemen). Daarbij heerste er de voortdurende dreiging ontdekt te worden, waarbij de regering dan alle betrokkenheid zou ontkennen. Dat principe haalde de geestelijke vader van de serie, Bruce Geller, ongetwijfeld bij oude series zoals Topkapi en Rififi.
Het gezicht van Mission: Impossible was Peter Graves, die in alle afleveringen (op het eerste seizoen na) de rol van Jim Phelps speelde. Het was zijn taak om de opdrachten te ontvangen en het IMF-team samen te stellen. Zijn rechterhand was Barney Collier (Greg Morris), zeg maar de techneut van het gezelschap. Rollin Hand (Martin Landau) was de man die de beroemde maskers ontwierp, waarmee hij eender welke identiteit kon aannemen. Zijn echtgenote (in het echt, niet in de serie) was Cinnamin Carter (Barbara Bain). Willy Armitage (Peter Lupus) gaf gestalte aan de 'sterke man' van de groep.
De serie keerde terug op het tv-scherm van 1988 tot 1990 op het concurrerende net ABC. Peter Graves speelde opnieuw de hoofdrol als Jim Phelps, Greg Morris hernam zijn rol als Barney Collier en kreeg de hulp van zijn zoon Phil Morris (die in de serie Grant Collier speelde). De vrouwelijke inbreng kwam in het eerste seizoen van Terry Markwell (als Casey Randall) en in het tweede van Jane Badler (Shannon Reed). Vier afleveringen uit de originele reeks werden hermaakt: The Killer, The Legacy, The System en The Conmemned.
Er zijn vele redenen aan te halen waarom Mission: Impossible zo populair was. Eén daarvan is alleszins het feit dat elke aflevering volgens een bepaald stramien was opgebouwd. De typische 'opening' is daar een goed voorbeeld van. In het eerste seizoen waren de cassette-boodschappen gericht aan Dan Briggs (Steven Hill). Daarna was het Jim Phelps die de berichten (aanvankelijk op cassette, later op mini-disc) in ontvangst nam. Opening ('Good morning, Mr. Phelps') en slot ('This recording will self-destruct in five seconds. Good luck, Jim') schreven televisie-geschiedenis.
Zoals gezegd zullen fans van de serie aan de bioscoopfilm (zonder originele cast) een zware kluif hebben. Respect voor een groots tv-bastion is blijkbaar niet meer van deze tijd.