Kroonzaal negen van Kinepolis voor driekwart gevuld voor het officiële podia van de eerste Méliès d'Or: het had slechter gekund. De Méliès d'Or heeft immers nog een reputatie op te bouwen. Het is een initiatief van de filmfestivals van Porto (dat volgend jaar gastland is), Brussel, Rome en Sitges, een stadje in de nabijheid van Barcelona. Het doel van de prijs is, volgens de organizatoren, de aandacht van filmverdelers en producenten te trekken voor de Europese fantastische film, het promoten van de distributie in Europa en elders in de wereld én het stimuleren van het realiseren van fantastische films in het algemeen. Men wil, begrijpelijkerwijze, ook ingaan tegen de dominantie van de Amerikaanse filmreus: slechts twintig procent van de in Europa gemaakte films overschrijden de landsgrenzen.
Het afgelopen jaar werden door de vier festivals in totaal 33 Europese fantastische films geselecteerd. Elk festival stelde een jury samen van Europese professionelen. Het festival van Porto (februari) en het festival van Rome (juni) bekroonden Taxandria, het betoverende sprookje waaraan Raoul Servais ruim tien jaar werkte en waarin zomaar eventjes zestigduizend computerbeelden zijn ingewerkt. Taxandria haalde het in die festivals van toch niet onbekende films als Dellamorte Dellamore, Haunted, en De Vliegende Hollander van Jos Stelling. De Brusselse jury (bestaande uit Claude Diouri, Eva Houdova, Geert Bert, Louis Danvers, Walter Lerouge, Luc Serre en Hubert Toint) koos medio maart voor El Dia de la Bestia (The Day of the Beast) van Alex de la Iglesia, boven onder meer The Passion of Darkly Noon en het alom geprezen The Young Poisoner's Handbook. Sitges (oktober) negeerde onder meer Microcosmos en The Pillow Book en stemde op Solo Se Muere Dos Veces (You Can Only Die Twice) van thuisspeler Esteban Ibarretxe.
De drie regisseurs kregen voor die overwinningen afgelopen dinsdag allen een Méliès d'Argent. Voor de bekendmaking van de hoofdvogel, de Méliès d'Or, trommelde men een heuse jury op: Land and Freedom-producente Marta Esteban (die nog meegaf hoe moeilijk het wel is te werken met Ken Loach), Don Juan-actrice Jo Champa (die zichzelf zowaar vergeleek met Marlene Dietrich en Greta Garbo), Gerard Corbiau (regisseur van Le Maitre de Music) en José Fonseca e Costa, die met zijn Cinco Dias, Cinco Noites (Five Days, Five Night) dit jaar geselecteerd is voor de oscars.
Het notoire gezelschap koos uiteindelijk voor El Dia de La Bestia van Alex de la Iglesia, een film uit 1995 al. De prent gaat over priester Angel Berriartua, die na 25 jaar Bijbelstudie een gecodeerde boodschap in de Heilige Tekst ontdekt. Die boodschap onthult dat de Antichrist op Kerstavond 1995 in Madrid zal worden geboren. Angel reist naar Madrid en denkt dat hij de meeste kans maakt om de duivel te vinden door zich in de misdaad te storten. Hij wapent zich tot de tanden en daalt af naar de achterbuurten van de stad, Hij komt terecht in de 'death metal' muziekwinkel van headbanger Jose Maria. Die bezorgt de priester onderdak in het pension van zijn wantrouwige moeder Rosaria. Met zijn nieuwe bondgenoot gaat Angel te rade bij de beroemde parapsycholoog Professor Cavan, die in zijn populair tv-programma The Dark Side elke week 'live' geesten uitdrijft. Hij kent een manier om de Duivel op te roepen.
Wellicht zegt de film u niets en de naam van de regisseur nog minder. Dat is niet verrassend. Regisseur Alex de la Iglesia is met zijn El Dia de la Bestia nog maar aan zijn tweede langspeelproject toe. Eerder knutselde hij al de (ook al totaal onbekende) komedie/sf-film Accion Muttante in elkaar. Uit de persmap van het Brusselse Festival van de Fantastische film: 'El Dia de la Bestia is een energieke mix van afgrijselijke kitsch, beenhard geweld en inktzwarte humor. De la Iglesia tekent, op de tonen van een beukende Death Metal soundtrack, een ironisch portret van een absurde samenleving in een gevorderde staat van verval.'
Voor wie zelfs alleen maar de trailer van El Dia de la Bestia zag, zal het wel duidelijk zijn: behoorlijk geschift, deze prent. Een raar man ook, die de la Iglesia: klein en dik, kortgeknipt pikzwart haar, baard-met-sikje en een ouderwetse opa-bril. Niet erg breedsprakerig ook - maar dat was niemand van de drie aanwezige regisseurs. Of El Dia de la Bestia trouwens verdiend gewonnen heeft, kunnen we niet meegeven: we hebben de film zelf niet gezien. Jammergenoeg voor de la Iglesia en de hele Méliès-opzet vrezen we dat we niet de enige zijn.