De nieuwste Alan Parker-productie is een (nogal vrije) adaptatie van de gelijknamige musical uit 1976 van Andrew Lloyd Webber. En hoewel we in deze rubriek altijd al hebben beweerd dat muziek één van de meest cruciale onderdelen is van een film, is dit waarschijnlijk de eerste film waarbij zelfs de grootste tegenstander van deze theorie ons gelijk moet geven.
Misschien knelt daar wel het schoentje. Misschien is de kijker van vandaag van zijn kijkvoer wel zo'n danige vorm van realisme gewend dat een musical-film, die uiteindelijk omwille van het medium alleen al enige distantie vraagt van het publiek en een inlevingsvermogen dat vandaag de dag de bioscoopzalen onvermijdelijk ontgroeid is, in se wel een anachronisme moet zijn.
Dat maakt het des te moeilijker om de soundtracks (want er zijn er twee) te gaan beoordelen als muziek op zich, los van de narratieve structuur waarop die gebaseerd is. Door de teksten blijf je als luisteraar constant de beelden associëren met de muziek, wat op zich geen slecht iets is, maar toch meteen de beperktheid van de muziek laat zien. Los daarvan is er natuurlijk het feit dat de muziek van Evita eentonig is. Elk motief, elke beweging, elk thema in de film is gebaseerd op die ene, rijzende melodie aan het begin van Don't Cry For Me Argentina. Deze aanpak werkt wel degelijk bij de film, maar geeft je bij herbeluistering van de cd's wel het gevoel van redundantie. Nu is dat iets wat wel van meer Webber-musicals gezegd kan worden, want juist zijn beste werk is voor die projecten waar hij verschillende melodielijnen gebruikt en met elkaar contrasteert (Cats, Phantom, Sunset).
Voor de rest is de orkestratie soms veel te stroperig (de original cast-soundtrack is in dat opzicht stukken beter), vaak zelfs op het commerciële af. Madonna zingt okee; Antonio Banderas lijkt ons minder geschikt voor een zangrol.
De muziek van Evita bevat mooie momenten, maar die zijn te sporadisch om echt een diepe indruk te maken. Warner Bros. bracht, zoals gezegd, twee soundtracks op de markt: een enkele 'Highlights'-versie en een dubbel-cd met min of meer de volledige score. Alhoewel de dubbel-cd slechts enkele honderden franken meer kost, raden we je toch de Highlights-versie aan. De score voor Evita bevat gewoonweg niet genoeg afwisselend thematisch materiaal om twee cd's te vullen. Don't Cry... is een mooi thema, dat wel, maar jammergenoeg heeft Evita op cd niet veel meer te bieden dan dat.