Ronduit onvergetelijk is Le Huitième Jour van Jaco Van Dormael, een ware prijzenpakker. Hoofdrolspelers Daniel Auteuil en Pascal Duquenne zagen hier hun inzet beloond met niet minder dan de beste acteursprijs op het festival van Cannes. Bovendien werd recentelijk een Golden Globe nominatie voor beste niet-Engelstalige film aan het palmares toegevoegd. Le Huitième Jour is een fantastische en pakkende vertelling, niet onvergelijkbaar met Van Dormaels Toto le Héros. Dat dit soort realiteits-overstijgende cinema het goed doet, bewees eens te meer het succes van Von Triers Breaking The Waves.
Op een duidelijke tweede plaats toverden onze zuiderburen La Promesse te voorschijn. In tegenstelling tot Le Huitième Jour een onmiskenbaar authentiek verhaal over immigratie, illegaliteit en corruptie. Zeer gesmaakt door de vereniging van Belgische filmjournalisten, dat de film prompt met een prijs beloonde. Verder vermeldenswaard zijn het gedeeltelijk door Belgen geproduceerde Un été è la goulette en Camping Cosmos, het tweede deel in de tegendraadse Bucquoy-trilogie.
Onze noorderburen lieten zich ook niet onbetuigd. Om echt jaloers op te zijn is de oscar voor beste buitenlandse film, die ze met Antonia in de wacht sleepten. Antonia vertelt het verhaal van vijf generaties vrouwen die zelfstandig en slechts met de hulp van het mannenvolk daar waar het echt onmisbaar is (hier hoeven we geen tekening bij te maken), het harde boerenleven het hoofd bieden. Ook hier wordt het script doorspekt met surreële beelden en geslaagde komische situaties. Gelukkig voor ons bestaat de halve cast uit Vlaamse acteurs (o.a. Jan Decleir, Els Dottermans) zodat we toch een deeltje van de roem en glorie kunnen meepikken. Over de rol van onze landgenoten in de ramp getiteld De Vliegende Hollander wordt best gezwegen.
En wat met de Vlaamse film? Pareltjes zoals Manneke Pis ontsproten dit jaar niet uit onze klei- en zandbodem. Redelijke pogingen zijn Lisa en Alles Moet Weg. In Lisa wordt zowaar het gevoelige AIDS-thema niet uit de weg gegaan. Hoewel een deel van de film zich in het hooggebergte afspeelt, is Lisa niet echt een hoogvlieger geworden. Alles Moet Weg daarentegen heeft nog heel wat te bewijzen. Acteurs Stany Crets, Bart de Pauw en Peter Van Den Begin hebben meer in hun mars dan hun soap- en tv-reeks optredens doen vermoeden. Maar een Vlaamse versie van Trainspotting maken, zit er voorlopig toch niet in.
Bij de echte ontgoochelingen kan She Good Fighter gerekend worden. Deze mislukte poging tot actie en suspense wordt om zeep geholpen door schoon-Antwerpse humor en drama à la VTM of VT4. Gelukkig wordt Hollywood niet door Antwerpenaren bevolkt. Nog een groter geluk dat Paul de Leeuw het over de plas evenmin zal maken.