Een topproduct van Amerikaanse oorsprong is Fargo van de gebroeders Coen, door de New Yorkse filmcritici uitgeroepen tot beste film van het jaar, een indicatie voor een mogelijke Oscar-nominatie. De Coen-broers tonen ons een ingeslapen en ingesneeuwd Mid-West stadje, vol suffende breedsmoelkikkers die er dan nog in slagen een ontvoering op te lossen. Een prachtige parodie op de klassieke politiethriller. Zelfrelativering is ook de boodschap in Trainspotting, een geniaal Brits product dat de omni-presente Ewan McGregor aan het brede publiek introduceerde. Het onkreukbare optimisme van een Schots groepje heroïnespuiters maakt het vreselijke lot dat hun te wachten staat verteerbaar, zelfs aanvaardbaar. Het archetype van de anti-held doet het blijkbaar nog steeds goed in het alternatieve filmgenre. Ewan McGregor was overigens ook te zien in de visuele parel The Pillow Book, Greenaways meest toegankelijk product tot hiertoe.
Een verdere cinefiele topper en prijzenpakker is Von Triers Breaking The Waves, door 'Sinterklaas' bekroond met een Felix, de Europese oscar. Ook Britse debutante Emely Watson kreeg voor haar verbluffende prestatie van naïeve diepgelovige een Felix. Het verhaal over deze allesoverwinnende liefde laat een diepe indruk na, niet in het minst door de knappe fotografie. Het creëren van een speciale sfeer is eveneens de gave van Altman wiens Kansas City een onvervalste ode aan de Jazz is. Vergelijkbaar qua atmosfeer is het meer toegankelijke Devil In A Blue Dress met Denzel Washington in de hoofdrol. Een andere topacteur die zich voor een meer cinefiele opdracht liet verleiden is Harvey Keitel. Blue In The Face is als opvolger van Smoke ingeblikt zonder extra budget, op zich vermeldenswaard. De hele reeks cameo's in deze prent zal de liefhebber zeker bevallen.
Van een iets zwaarder genre zijn Cronenbergs Crash, Hartley's Flirt en de modefilm Unzipped. Flirt is ronduit vervelend, ongewoon voor een Hartley. Unzipped is een kijk achter de schermen van de mode-wereld, maar kan nauwelijks tippen aan Prét-à-porter. Crash, samen met Trainspotting dé cultfilms van 1996, gaat ten onder aan slecht acteerwerk en een monotoon verhaal.
Leuke verrassingen waren Denise Calls Up en The Ogre, met een op maat geschreven rol voor Malkovitch maar last but not least Il Postino. Dat dit stille juweel geen oscars in de wacht kon slepen is wel ten zeerste te betreuren. Uit het Verre Oosten kregen we grotendeels surrogaat-Tarantino's geserveerd: Cyclo en Fallen Angels. Het filmjaar werd prettig afgesloten door The Van, met typisch Britse humor en een geweldige Colm Meany (welbekend bij Trekkies) als werkloze frittenbakker. Minder prettig maar wel in de lijn van zijn vorige prenten bekoorde Ken Loach' Carla's Song. Het Amerikaanse The Last Supper werkte danig op de lachspieren door een welgemikte aanval op de political correctness beweging. Ook eens wat anders.