Niet dat ondergetekende - naar verluidt de meest romantische ziel onder de movie-redacteurs - zijn hartje niet heeft kunnen ophalen. Alleen bleef het maar al te vaak te oppervlakkig, te kunstmatig en te onnatuurlijk. Wat bijvoorbeeld te denken van een Stolen Hearts met, jawel, dat snoezig ding uit de inleiding in de hoofdrol? Mooi wezen geen probleem, maar voor de rest zeer povertjes. Idemdito voor Liv Tyler (dochter van Aerosmith-zanger Steven) in het Bernardo Bertolucci-vehikel Stealing Beauty. Om nog maar te zwijgen over flop van het jaar Showgirls, dat we na hevige discussies toch maar onder de noemer romantiek hebben geplaatst, waar het eigenlijk maar op één plaats thuishoort: de brandstapel.
Andere gevestigde namen van grote hartenbrekers en -breeksters: Michelle Pfeiffer en Robert Redford in Up Close And Personal, waarin zij kost wat kost televisiejournaliste wil worden en hij er alles aan doet om met haar aan te pappen. Demi Moore maakte ook eventjes het witte doek onveilig in de vorm van The Scarlett Letter, maar toen was iedereen al vol ongeduld aan het wachten op Striptease. Met het gekende en teleurstellende gevolg. Whitney Houston wilde na The Bodyguard nog maar eens bewijzen dat ze met Waiting To Exhale meer kon dan zingen alleen, maar ging grandioos de mist in. En dat Keanu Reeves beter bij het actiegenre blijft, bewees zijn optreden in A Walk In The Clouds. Al hebben we over die actie na Chain Reaction ook serieus onze twijfels.
Echte uitschieters waren er dus zoals gezegd niet bij. Wel enkele meer dan behoorlijke films, die een eervolle vermelding in de categorie smakmakers verdienen: Sabrina midden januari, niet toevallig een remake van het gelijknamige (en betere) origineel uit 1954. Of Phenomenon, waarin een paranormale John Travolta halsoverkop verliefd wordt op Kyra Sedgwick, nu ook niet echt moeders mooiste, maar kom. Jack And Sarah, een Britse prent in de trant van Four Weddings And A Funeral maar wel enkele trapjes lager en grandioos geflopt in ons land. Recent nog Beautiful Girls, niet echt het schoolvoorbeeld van een tearjerker maar juist daarom aangenaam om naar te kijken en toch wel een geslaagde feel good-movie. En natuurlijk oscar- kandidaat Il Postino, een posthume ode aan hoofdrolspeler Massimo Troisi. Geen oscar voor de man, maar wel een hele mooie filmervaring.
En die heerlijke zomer van 1995? Dat was - zeker en vast na de afgelopen driehonderdzesenzestig dagen - niet meer dan een mooie en zalige eendagsvlieg. Meteen weet u dan ook onmiddellijk waarmee Hollywood ons het komende filmjaar een enorm plezier kan doen. Onze nieuwe voorraad zakdoeken staat alvast al klaar.