De film wordt in het milieu een waar geschenk uit de hemel genoemd. Eindelijk een rijp moment om de glamour van de jaren veertig te laten herleven en hoe! Koortsachtig wordt in de ateliers gewerkt aan klokrokken en strakke bloesjes met rozenprints, knielange jurken, getailleerde jasjes met brede revers en schoenen met bandjes over de enkels. Tijdschriften als Vogue en Vanity Fair wakkeren bovendien de Evita look gretig aan.
Blijkbaar is men de geflopte poging om deze trend in 1994 te introduceren reeds vergeten. Toen leek het ook eerder een ouderwetse stijl die terug opdook eerder dan een sexy glamour look. Dat Madonna zich nu naar aanleiding van de verfilming deze kledij aanmeet, heeft dat laatste duidelijk in positieve zin omgebogen. Bovendien houdt de hele winkel niet op bij louter en alleen kledij. Schoenmakers, juweliers, hoedenmakers, cosmetica-huizen (Estée Lauder bracht reeds een make-uplijn 'Face of Evita' op de Amerikaanse markt), allen willen ze hun deel van de koek. Als Evita/Madonna aanslaat betekent dit eveneens goed nieuws voor de bontsektor. Maar dat ligt natuurlijk wel gevoelig bij de natuurbeschermers - die overigens reeds vorige week met grote aantallen stonden te betogen bij de exclusieve Avant Première in Londen.
Kappers staan al even uitbundig te popelen. Eva Perons eigen kapper, Julio Alcaraz, heeft ooit beweerd Evita 'gemaakt' te hebben. Toen hij haar in 1940 als actrice persoonlijk leerde kennen, had hij medelijden met haar. Hij herkende haar immers als het meisje met het trieste aangezicht en de platte boezem (dat is dan ook het enige wat Madonna niet kan waarmaken) dat model stond in een tijdschrift met pornografische briefkaarten. Dat medelijden zette hem aan in te gaan op haar wens haar kapsel tijdens de opnamen van De aanval van de helden te transformeren, niet in de Bette Davis uit Dark Victory zoals ze wou, maar in de Olivia de Havilland uit Gone with the Wind. Hij was het bovendien die haar naderhand aanraadde de bruine lokken te blonderen met waterstofperoxyde en strak naar achteren te dragen, in een enkele of een dubbele wrong. Na haar dood in de jaren vijftig sprak dat blond geverfde haar de hogere klassen aan en werd het met de tijd zelfs een typisch kenmerk van de vrouwen uit het noordelijk deel van Buenos Aires.
Madonna mag dan wel een wespetaille bezitten om in de Evita-wear te passen, met haar zwangere buikje moest men toch rekening houden. Zowel handtassen als bontjes werden strategisch gepositioneerd om de welving te camoufleren. De camera neemt ze ook vooral frontaal of back maar zeer zelden languit in profiel. Van zodra ze in zijzicht gecapteerd wordt, zoomt de camera duidelijk in. Maar dit doet niets af aan de ellegantie en de indrukwekkende flair waarmee ze gestalte geeft aan de modebewuste Evita, de vrouw waarop elk Argentijns meisje, en binnenkort een derde van het westelijk halfrond, wil lijken.