1997 is goed begonnen. Jerry Goldmith
laat met twee nieuwe releases zien dat
hij nog steeds één van de
topcomponisten in Hollywood is, en voor
de rest is er nog een pracht van een
Bernard Herrmann-anthologie, werk uit
het vuistje van James Horner, een
experimenteel hoogstandje van Thomas
Newman en de nieuwe Wojciech Kilar.
Star Trek: First Contact De achtste
soundtrack in de Star Trek-serie is er
één van groot kaliber. Jerry Goldsmith
herneemt zijn majestatische thema en
voegt er - met de hulp van zoon Joel -
enkele nieuwe aan toe, goed voor drie
kwartier spetterende science
fiction-muziek. De soundtrack is
overigens een enhanced-cd met een
cd-rom-gedeelte waarop je naast de
score en twee overbodige popsongs (van
Steppenwolf en Roy Orbison) ook
interviews met o.a. Goldsmith, foto's,
filmpjes en achtergrondinfo kunt
terugvinden. De cd is verschenen bij
GNP Crescendo.
The People vs. Larry Flint Na enkele
teleurstellende projecten (American
Buffalo, Phenomenon) keert Thomas
Newman terug met een score om u tegen
te zeggen. Voor deze Milos Forman-film
(met Woody Harrelson en lustige weduwe
Courtney Love in de hoofdrollen)
creëerde Newman een experimentele
road-movie-achtige sound vol
ambient-geluiden en een heerlijk
Carmen-achtig pizzicato-thema voor
violen die ons terug doen denken aan
zijn knappe werk voor The Player, The
Shawshank Redemption en Unstrung
Heroes. Bevreemdend wanneer je het voor
het eerst hoort, maar daarna: subliem!
Verschenen bij Angel (EMI).
Bernard Herrmann: The Film
Music Deze heropname brengt een ode aan
één van Hollywoods grootsten: Bernard
Herrmann. Het was zijn muziek die Janet
Leigh vermoordde in Psycho, Cary Grant
Mount Rushmore op joeg in North by
Northwest en James Stewart oog in oog
liet komen met zijn hoogtevrees in
Vertigo. Esa-Pekka Salonen leidt de Los
Angeles Philharmonic in wat door Time
werd uitgeroepen tot één van de beste
cd's van 1996. Niet zomaar een
verzameling van thema's, maar een
heerlijke portie muziek met ballen. Uit
op cd bij Sony Classics.
The Ghost and the Darkness Krachtig
percussiewerk, Afrikaans gezang en
exotische themata, dat is deze score
zo'n beetje samengevat. En neen, we
hebben het hier niet over de muziek van
Congo, alhoewel ook die score die ook
door de componist van deze film werd
gemaakt: Jerry Goldsmith. De muziek
voor The Ghost and The Darkness is
mooier, lyrischer, origineler en beter
dan Congo, en dat is maar goed ook,
want anders hadden we al helemaal geen
reden meer om de film te gaan zien.
Episch en vol adrenaline: een aanrader!
Verschenen bij Hollywood Records.
Ransom De nieuwste film van Mel
Gibson heeft gewoontegetrouw een score
van James Horner, al was het hier maar
op het nippertje. Eerst was Howard
Shore ingehuurd voor de klus, maar zijn
muziek werd op het laatste moment door
regisseur Ron Howard gedumpt. In een
weekend tijd heeft Horner vervolgens de
score geschreven. De helft van de score
welliswaar; de rest van de cd staat vol
met synth- en ritmesectiemuziek van een
niet eens op de cd vernoemde formatie.
Horners muziek is niet erg geïnspireerd
(je hoort er zo wat zijn hele oeuvre in
terug) maar de tijdnood zal daar wel
voor iets hebben tussen hebben gezeten.
Verschenen bij Hollywood Records.
Portrait of a Lady De soundtrack van
Jane Campions vorige film, The Piano,
was een bestseller van formaat en
hoewel dit keer niet een beroep werd
gedaan op Michael Nyman, zal
waarschijnlijk ook deze soundtrack als
zoete broodjes over de toonbank gaan.
Componist van dienst is de Pool
Wojciech Kilar (Bram Stoker's Dracula,
Death and the Maiden) en zijn muziek is
een combinatie van sfeervolle
vioolmuziek, mooie romantische motieven
en een paar heel gevoelige thema's.
Heel mooi!
