Filmrecensent zijn is helemaal geen lachertje.
Het lijkt natuurlijk allemaal wel dolle pret: de ene film na de andere zien, en er dan eens je gal over spuwen... En dat allemaal vaak maanden vooraleer de prent bij het 'gewone' publiek komt. Maar over het sociale leven van een filmrecensent, daar heeft niemand het over. Zelf doe ik dit dus voor mijn plezier. Overdag werken om brood op de plank te krijgen (en mijn uit de hand gelopen tijdschriften en boekenverbruikt te bekostigen) en 's avonds nog maar eens werken om op tijd mijn artikels af te krijgen. Zoveel mogelijk vakantiedagen opnemen om films in persvisies en filmfestivals mee te pikken, en nu en dan naar Londen om mijn persoonlijke filmbibliotheek wat uit te breiden. Maar goed, daar heb ik voor gekozen, dus geen geklaag. Want is het niet leuk om tegen je vrienden over de nieuwste De Niro-film te leuteren die pas maanden later op het scherm te zien zal zijn, terwijl ze zelf met moeite weten wat er nu op het scherm te zien is?
Wel, dat valt dus tegen, want wat doe je als je met iemand naar de film wilt die dus geen filmfreak is, en dus niet mijn recensies heeft gelezen waarin ik juist die bepaalde film heb afgekraakt die zij/hij juist wil zien? Moet ik dan spelbreker zijn en mijn wil doordrijven om een andere film te gaan bekijken? Niet zo evident trouwens, want het zou de eerste keer niet zijn dat ik de 'hele kaart' al heb gehad. Daar sta je dan met je informatie over die nieuwe De Niro-film. Het zal voor een andere keer zijn zeker? Ik bel je nog wel...
Na een filmfestival is het pas huilen met de pet op. Mijn record staat op 51 films op 12 dagen tijd op het filmfestival van Gent. Probeer dan maar eens in de eerstkomende weken een film te vinden die de moeite is, en die ook bij de andere in de smaakt valt. Maar goed, in de praktijk valt dat nu nog wel mee, want het is mij al eerder overkomen dat ik na vijf minuten in een minder gekende film begin te beseffen dat ik die prent al eens eerder heb gezien. Ergens gedurende een festival, zo'n 6 maanden geleden. In Gent wist ik al na 5 dagen nog amper wat ik diezelfde morgen had gezien. Laat staan dat ik maanden later nog enig besef heb wat ik heb gezien. Tot het te laat is natuurlijk. Maar goed, dan zitten we toch al binnen.
Als recensent word ik ook verondersteld om iedereen advies te geven over wat er de moeite is om te zien, en dan is het opboksen tegen dat machtige reclameblok. Probeer maar eens iemand wijs te maken dat een bepaalde film zuivere rotzooi is, terwijl de voorfilm zo leuk leek. En probeer maar eens een niet-actie-fx-film aan te prijzen. Want is het niet zo dat ik als filmadept dergelijke films goed moet vinden om mee te kunnen praten met de gevestigde waarden in het filmmilieu? Geef dan eens advies... Advies dat trouwens meestal in de wind wordt geslagen. Maar goed, dan kan mijn pret natuurlijk niet op als ze moeten toegeven dat ze fout gekozen hebben. Want ook filmrecensenten willen altijd gelijk halen...
Het gewone publiek heeft trouwens het grote voordeel dat het nog kan kiezen. Als recensent ben ik zowat verplicht om zoveel mogelijk te zien. Kwestie van een referentiekader te hebben. Maar jammer genoeg worden er nu eenmaal veel meer slechte films gemaakt dan goede. Als je maar tien maal per jaar naar de cinema gaat zal het je wel nog niet opgevallen zijn (alhoewel iedereen de neiging heeft om juist naar de slechtste films te gaan), maar als je meer dan 100 keer per jaar die donkere ruimte binnenstap weet je pas wat rotzooi is. En dan zit je dan daar al geeuwend naar Demi Moore te kijken, om iets later hetzelfde te ervaren in Diabolique. Andere mensen zouden een moord begaan om iets vroeger dan de rest Demi te zien strippen, maar ik kan je garanderen dat we toen met een paar movie-medewerkers een filmtijdschrift hebben zitten lezen terwijl Mrs. Willis haar ding aan het doen was. Het tijdschrift was trouwens ook niet echt de moeite.
Neen, filmrecensent zijn is helemaal geen lachertje, zeker niet als je drie weken naar Orlando en New York moet om daar zoveel mogelijk pretparken af te schuimen en ride-attracties mee te maken om er een artikeltje over te schrijven. Om dan nog maar te zwijgen over de Star Wars films die ik daar tussen het Amerikaans publiek moet gaan zien. Helemaal geen pretje, maar iemand moet het doen.