Op het Festival van de Fantastische Film in Brussel lopen rare vogels rond. Freaks, nitwits, weirdo's - noem ze zoals je wilt. Het zijn die-harders die met verschillende kleuren fluo-stiften hun programma inkleuren. Het zijn mensen die ellenlange bio's afranselen van illustere mister nobody's. Mensen met hoofen als Pinhead, tanden als Dracula, ogen als Frankenstein. Handtekeningenjagers. Genre-moguls. Horror-hobbyisten. En werkelijk alles hebben deze moguls gezien: van een kinderlijk niemandalletje als Galgameth (vlak na het middageten) tot een ding als Welcome to Planet Earth, waarvan de eindtitels tegen het prille ochtendgloren over het scherm rollen. Je hebt mensen die zich laten schminken en maquilleren in de meest afschrikwekkende wezens en er dan plezier in scheppen al schreeuwend en krijsend rond te zweven in de festivalbar. Je hebt de kunstliefhebbers die slenteren langs de Festiv'Art. En je hebt natuurlijk de sukkelaars die een beetje verloren rondcirkelen, als verloren vogels, en op zoek gaan naar kaarten van films die al lang uitverkocht zijn.
Zelf kuier ik graag rond in de gezellige festivalbar. Je betaalt je welliswaar blauw aan wat drinkbaar vocht, maar het gezelschap is niet mis. Levende legendes van het witte doek sieren de donkere muren: Max Schreck, Boris Karloff, Bela Lugosi, Christopher Lee, Gary Oldman: een hele eeuw Dracula in enkele foto's samengebald. Af en toe komt er ook een festivalgast binnendraven voor een zogeheten publieke bijeenkomst, een persconferentie voor het gewone pulbiek zeg maar. Afhankelijk van de gast loop de bar dan vol of leeg. Het eerste was het geval bij Wes Craven, de Guru of Gore die zijn nieuwste hersenspinsel Scream kwam voorstellen. Sublieme film overigens, dat had ook het publiek door. Maar Wes was niet in zijn nopjes. Korte antwoorden, verwaande trekjes. Teveel vragen vanuit het publiek. Misschien spaarde Wes zijn krachten voor het prestigieuze en roemruchte Bal des Vampires, dat toen (om middernacht) nog moest losbarsten in het Hotel Metropole even verderop. De bloedhongerige Dracula's en bijgeschminkte Vampirella's staken in de vroege uurtjes nog een (scherp) tandje bij.
Nee, dan was de schier onbekende Duitse acteur Udo Samel veel en veel beter geluimd. Hij hing rond in de bar na de publieke voorstelling van zijn nieuwste film, Das Kondom des Grauens. Jammer voor hem vond geen dode kat het interessant genoeg om te komen luisteren. Een beetje pijnlijk, zo'n afgang. Nochtans zat de sfeer er goed in tijdens de voorstelling. Volle bak in de kleine zaal en één of andere grapjurk die een reuzecondoom in de zaal lanceert. Het ding zweeft enkele momenten door de geamuseerde zaal, tot één van de festivalmensen het ding uit de lucht komt plukken. De zaal barst los in een nooitgehoord boegeroep, dat slechts langzaam wegsterft als de begintitels het scherm sieren. Ik heb pech: voor mij zit een kerel met een uit de hand gelopen palmboomkapsel en ik kan dus nog de Franse, nog de Engelse ondertitels lezen. Vooruit, in het Duits dan maar.
Das Kondom des Grauens is overigens één van die typische uitwassen van het festival: dom, lowbudget, seniel. De hogervermelde Udo Samel speelt een kettingrokende inspecteur Mackeroni, die een vreemde gebeurtenis in het hotel Quickie moet onderzoeken. Een man heeft namelijk tijdens een vluggertje in kamer 308 zijn mannelijkheid verloren op het moment dat hij een condoom aan zijn degen rijgde. Jawel: het hotel wordt onveilig gemaakt door een horde condooms met tandjes. Bij elke penis die in het rond vliegt, stijgt een oorverdovend applaus op uit de zaal. De boel ontploft bijna als de magna mater in beeld komt: een vleesachtige, ademende condoom die er uitziet als dat vliegende hondding uit The Neverending Story. Het reuzecondoom heeft het gemunt op het 32 centimeter lange ding van Mackeroni. Het publiek is in zijn nopjes. Ik vraag me af of ze ooit The English Patient gezien hebben. Ik vraag me af wat ze vinden van films als Shine of Breaking the Waves.
Later, terug in de festivalbar, lees ik dat Das Condom des Grauens een geesteskind is van Ralf König, de populaire Duitse striptekenaar, wiens Der Bewegte Mann het grootste kassucces ooit werd. De decors werden verzorgd door Alien-legende H.R. Giger, terwijl de condooms werden ontworpen door Jörg Buttgereit, die eerder meewerkte aan de befaamde Nekromantik. Nee, er zijn geen zekerheden meer op deze wereld. Ik drink nog een fantastisch drankje en bekijk hoe een mensenmassa zich opnieuw naar de zaal wringt. Dit festival barst uit zijn voegen. Meer dan 50.000 toeschouwers op goed veertien dagen. Journalisten lopen elkaar onder de voet. Cameraploegen zwermen onzeker rond. Ik heb er een zware festivaldag opzitten. Rondvliegende penissen, mensen die terugkeren uit de dood, horror als hobby. Niets geeft dan een beter gevoel dan de gekte te verlaten. De nacht is donker en koud als de glazen deuren zich achter me sluiten. De lantaarnpalen werpen hun onheilspellende lichtbundel op de straat. Ik wandel weg onder een volle maan. Nachtlawaai kringelt langzaam in het rond. Atmosphere is the all important thing. Ja, Lovecraft had gelijk. En hij zou hier perfect op zijn plaats zijn op het festival. Levend of dood.