Vorig jaar werd, na zowat vijf winnende Disney-scores op een rijtje, besloten om de categorie Beste Muziek op te splitsen in twee categorieën: één voor beste muziek voor een komedie of musical (wat de twee met elkaar te maken hebben mag Joost weten) en één voor beste muziek voor een drama.
Gewoontegetrouw vinden we Alan Menken terug, dit keer met zijn fan-tas-tische score voor The Hunchback of Notre-Dame. Geheel onterecht won hij oscars voor Pocahontas en Aladdin, maar dit jaar zal het terecht zijn: zijn muziek voor Hunchback is tegelijk dramatisch, romantisch, meeslepend en intiem. Eén van de beste scores voor een tekenfilm ooit. Ook van Disney, maar dan geen tekenfilm, is de stop-motion-animatiefilm James and The Giant Peach. Randy Newman schreef een gevoelige score (met een prachtig vioolthema) die terecht genomineerd werd. In de categorie voor musical en komedie vinden we voor het eerst in de geschiedenis van de oscars een vrouwelijke componist terug: Rachel Portman, die genomineerd werd voor haar gevoelige score voor het intieme drama Emma. Net als vorig jaar is ook Marc Shaiman weer van de partij, die mooie, warme muziek schreef voor de in Amerika bijzonder succesvolle film The First Wives Club. Hoewel de muziek misschien wat punch mist en het geheel nogal monothematisch is, is de muziek van Shaiman best te genieten. Heel onverwacht is ook Hans Zimmer genomineerd, voor The Preacher's Wife. Waarom precies, is iedereen een raadsel, want zoveel (instrumentale) muziek was er niet eens in die film en er is zelfs geen soundtrack van verschenen. Nu ja, de Academy heeft al vreemdere dingen gedaan.
In de categorie Beste Score voor een dramatische film is - zoals verwacht - de Libanese Gabriel Yared genomineerd, voor zijn schitterende, heel afwisselende score voor The English Patient. Als u The English Patient nog niet gezien mocht hebben: let eens hoezeer Yared met zijn muziek inspeelt op de gevoelens van de kijker en thematisch reeds heel vroeg de plot insinueert. Een knap staaltje filmmuziek! Andere genomineerden zijn David Hirschfelder, die zich voor zijn muziek voor Shine baseerde op het derde pianoconcerto van Rachmaninoff, Patrick Doyle, die een werkelijk adembenemende epische score schreef voor Hamlet (met een thema gezongen door Plácido Domingo), Elliot Goldenthal, die twee van de knapste scores schreef van 1996, A Time To Kill en Michael Collins, en voor die laatste genomineerd werd, en - last but not least - John Williams, die met zijn krachtige muziek voor Sleepers zijn vierendertigste oscarnominatie in de wacht sleept.
Grote afwezigen zijn Danny Elfman, waarvan iedereen had gehoopt dat hij zijn allereerste nominatie zou ontvangen voor zijn bravourestukje voor Mission: Impossible, Thomas Newman, die één van de knapste scores van het jaar schreef voor The People vs. Larry Flint en de afgelopen jaren reeds bewees heel geliefd te zijn bij de Academy, en Carter Burwell, wiens muziek voor Fargo één van de meest doeltreffende scores was voor een Hollywoodfilm ooit.
Persoonlijke favorieten vermelden we dit jaar niet, aangezien het toch al vaststaat dat Alan Menken en Gabriel Yared de oscars zullen winnen, en dat de keuze voor de één een ander zou uitsluiten en er is echt te mooie muziek gecomponeerd dit jaar om dat te doen. Alle genomineerde scores dit jaar zijn - op Hans Zimmers The Preacher's Wife na - echt de moeite waard. Trek je niet te veel aan van de oscars en ga zelf 's op ontdekkingstocht in de platenwinkel. De hierbovengenoemde titels zijn goede referentiepunten voor werkelijk ettelijke onvergetelijke momenten wegdromen, voor ontelbare uren filmkijken met je ogen dicht. Veel luisterplezier.