De belangrijkste nieuwtjes waren dit jaar al eerder bekend: het onbekende Shrine Auditorium kreeg dit jaar de voorkeur op het traditionele Dorothy Chandler-paviljoen en voor de presentatie werd na de flop van David Letterman twee jaar terug en de maar half geslaagde come-back van Whoopi Goldberg vorig jaar terug een beroep gedaan op good old Billy Crystal. Die bewees tijdens het eerste kwartier onmiddellijk dat hij en niemand anders voor deze klus de beste persoon is en zorgde met een eigen gezongen medley over de belangrijkste genomineerden en een montage met enkele prachtig gemanipuleerde scènes van diezelfde films onmiddellijk voor een zalige stemming. Een sfeer die gedurende de show helaas wat verwaterde en niet meer zijn startniveau kon halen.
De verschillende gastpresentatoren van dienst vielen dit jaar op door hun soberheid en maakten weinig of geen fouten. Alleen mogen ze ons nog eens komen uitleggen waarom Jim Carrey na al die jaren telkens weer opnieuw het podium mag onveilig maken en ook de presentatie van MTV-fenomenen Beavis en Butthead mag wat ons betreft zonder commentaar terug in de kast worden gestopt. Enkel bij de eerste uitreiking van de avond was er wat tumult: een totaal verraste Cuba Gooding Jr. sleepte de oscar voor de beste mannelijke bijrol in de wacht en bleef iedereen maar bedanken bij zijn gelegenheidsspeech. Een leuke gimmick, waarop presentator Billy Crystal nog vaak zou op terugkomen.
En voor de rest de traditionele typisch Amerikaanse momenten: een staande ovatie voor de bokser Mohammed Ali waarbij net geen zakdoeken aan te pas kwamen bijvoorbeeld toen diens documentaire When We Were Kings in de prijzen viel. Of Bette Midler en haar collega's uit The First Wives Club die hun personages nog even bleven doorspelen tijdens hun gastpresentatie. Ook opmerkelijk: Susan Sarandon en wederhelft Tim Robbins die het voor één keer (bij de uitreiking van respectievelijk de oscar voor de beste acteur en de beste fotografie) hun moeilijke reputatie geen eer aandeden en braafjes hun teksten van de autocue afleesden. Overigens is er daar in Hollywood nog geen enkele schrijver of schrijfster aan originaliteit gestorven: volgend jaar iets meer spontanere en frisse passages alsjeblief. Het zal alvast iets meer helpen om het nachtwerk - want dat was het ook dit jaar weer - gemakkelijker te maken.
Een besluit over deze negenzestigste Academy Awards is dan ook snel gemaakt: normaal, rustig voortkabbelend, vrij voorspelbaar maar naar het einde toe toch weer wat spannender en een meer dan geslaagd optreden van Billy Crystal Tot volgend jaar!