Vooral de hommage gewijd aan de Koriaanse regisseur Im Kwom-Taek was de moeite waard. Een film van hem uit 1982 The Polluted Ones (Oyomdoen jashik-dul) komt dramatisch nog steeds sterk over en heeft nog niks aan overtuigingskracht verloren. Het relaas over het verplichte huwelijk van een arme jonge man met de gehandicapte dochter van zijn rijke werkgever is onthutsend emotioneel. Het is de eerste keer dat deze Koreaanse film te zien was in België. In onze streken kennen we de realisator Im Kwom-Taek alleen nog maar van de folkloristisch getinte film Sopyonje die vorig jaar bij ons in omloop werd gebracht. De meest recente productie van deze Koreaanse maker, Festival, was ook te zien in het competitiegedeelte van het Cinema Novo gebeuren, maar viel buiten de prijzen.
De Amokorou-prijs vanwege de jeugdjury ging dit jaar naar de Japanse tekenfilm Le Tombeau des Lucioles. De vooraf hooggespannen verwachtingen betreffende deze animatiefilm zijn niet ingelost. De magere kwaliteit van de tekeningen droeg er zeker toe bij dat het verhaal, gesitueerd in de Tweede Wereldoorlog, volledig de mist in ging. De andere winnaar op het Festival was de pittige maatschappij- kritische Buddha Bless America. De prent werd onderscheiden met de Karibu-prijs. De prijs omvat een distributiepremie van 250.000 frank om te voldoen aan de stijgende kosten om kleine films uit te brengen in België.
Echte hoogvliegers vielen er in deze wedstrijd niet te noteren. Rampzalig en zielig om aan te zien was Aristotle's Plot uit Zimbabwe. Het eindresultaat is veeleer een goedkope imitatie van een Amerikaanse actiefilm dan een zinvolle satire over de Afrikaanse filmindustrie. Is dit soms de nieuwe Afrikaanse film?
We genoten in het bijzonder van het Argentijnse No te mueras Sin decirme a donde vas van Eliseo Subjela. Het hoofdpersonage in deze magisch- realistische film is de vijftigjarige Leopold die al ettelijke jaren werkt aan een mysterieus hoofddeksel. Het registreren van dromen en het achteraf bekijken behoren tot de mogelijkheden van deze bizarre uitvinding. Leopold maakt, via deze zelf in elkaar geknutselde machine, kennis met een beeldschone vrouw. Volgens haar waren zij en Leopold in een vorig leven passionele minnaars.
Bij de publieksvoorstelling bleek deze Latijns-Amerikaanse film echt aan te slaan. Wegens de moeilijkheden tussen de distributeur CNC en de producenten van No te Muearas is de kans vrij groot dat de film nooit in België vertoont zal worden, wat bijzonder jammer is. Ondanks zijn relatief lange duur (iets meer dan twee uur) verveelt deze dromerige Argentijnse film immers geen moment.