Even leek het niet stuk te kunnen, toen festivalorganisator Gilles Jacob, de Franse Jacques Dubrulle, de jury bekend maakte die dit jaar de compromomissen moest sluiten (iets waar ze in Cannes redelijk goed in zijn: ze moeten Jean-Luc eens voorzitter maken van de jury). Isabelle Adjani, de truttigste actrice die ooit in Frankrijk aan de bak kwam - en dát wil veel zeggen - werd voorzitster en had de enorme eer in contact te komen met mensen die echt al aan goede films hebben meegewerkt. Het moet een enorme schok geweest zijn voor de Française, die onlangs nog (met Sharon Stone weliswaar) kopje onder ging in Jeremiah Chechiks Diabolique.
Hoewel de festivalorganisatoren voor deze 50ste editie ongetwijfeld een Franse film (of toch in ieder geval géén Amerikaanse) in de gouden palmpjes wilden zetten, was de jury overwegend Amerikaans. Tim Burton, die begin dit jaar met Mars Attacks in Europa hogere toppen scheerde dan in de Verenigde Staten, was zonder twijfel het meest markante jurylid. En we kunnen je op het hart drukken: de man ziet er in het echt ook nog geschifter uit dan op televisie. How to look like Tim Burton? Les één: neem elke morgen twee potten gel en probeer op die manier je haar de lucht in te krijgen. Twee vingers in het stopcontact moet ook voldoende zijn. Les twee: neem vervolgens je krultang en begin te krullen. Les drie: de bijhorende bril vind je tenslotte bij je grootmoeder.
Gelukkig waren er nog de knappe Mira Sorvino, die een oscar kreeg voor haar rol in Woody Allen's Mighty Aphrodite, en schrijver Paul Aster (Smoke en Blue in the Face), opdat Adjani niet helemaal met de handen in het haar zou zitten. Behalve Adjani, Sorvino en Gong Li, de ex van regisseur Zhang Yimo, bestond je jury voornamelijk uit mannen: de één (Mike Leigh, Michael Ondaatje en Nanni Moretti) al iets interessanter dan de ander (Luc Bondy en Patrick Dupond).
De competitie dan, die kleurrijk begon met Luc Bessons sf-spektakel The Fifth Element, stond dit jaar bijna volledig in het teken van films met geweld die gaan over geweld in de film. Gouden Palm-winnaar Wim Wenders mocht als eerste uitpakken met zijn onding The End of Violence. Wenders werkte samen met de producent van Lynch's Lost Highway en betrok ook Bill Pullman bij het project. Nu nog een tikkeltje talent en die man komt er wel.
De tweede in rij heette Funny Game van de Oostenrijker Michael Haneke, die het er beter van afbracht dan zijn Duitse collega. Niettegenstaande de sterk verontwaardigde reacties van het publiek werd Funny Games doorgaans goed onthaald en werd de film zelfs getipt voor de Gouden Palm. Iets wat niet kan gezegd worden over Assassin(s) van Mathieu Kassovitz: (alweer) hetzelfde thema, maar iets minder klasse. Hoewel Assassin(s) op zich geen slechte film is, werd hij bij de publieke voorstelling uitgejouwd. Kassovitz zette op een weinig dubbelzinnige manier Frankrijk in zijn hemd (vooral de Hélène et les garçons-satire is geslaagd) en dat kon het Franse publiek duidelijk niet hebben.
Terwijl de vorige editie van het festival knallers als Fargo, Secrets and Lies, Breaking the Waves en Crash naar de Côte d'Azur lokte, ging de Gouden Palm dit jaar - bij gebrek aan beter - naar het Japanse Unagi van Shohei Imamura en het Iraanse Ta'm e guilass van Abbas Kiarostami. Niet dat die films slecht zijn, maar hetzelfde kan gezegd worden van Welcome to Sarajevo (van Jude-regisseur Michael Winterbottom), The Ice Storm (van Sense and Sensibility-regisseur Ang Lee), Western (van Marion-regisseur Manuel Poirier) en zelfs Nil By Mouth (het regiedebuut van Gary Oldman). Allemaal goede films, hoewel het maar flauwe Gouden Palm-winnaars zijn.
The Sweet Hereafter van Atom Egoyan was dit jaar misschien nog niet zo'n slechte keuze geweest. Als was het maar om de fout recht te zetten die de jury onder leiding van Clint Eastwood drie jaar geleden maakte; Exotica, Egoyans vorige film - noem het rustig een meesterwerk -, ging toen met lege handen naar huis.
Over de andere films, waaronder The Brave (van Johnny Depp) en She's So Lovely (van Nick Cassavetes), werd bij een frisse (en meestal dure) pint nog wel eens nagekaart, maar veel viel daar niet over te zeggen. Behalve misschien nog één uitzondering: L.A. Confidential, een Hollywood-film in competitie. De film noir met - en hou je nu goed vast - Kim Basinger, Kevin Spacey, Danny De Vito, James Cromwell en Russell Crowe werd geregisseerd door Curtis Hanson, die zich - na zijn oeverloos slechte The River Wild - duidelijk overtrof. Een Gouden Palm zat er natuurlijk niet in, maar met goede kritieken en een beetje publiciteit zou dit wel eens een succesvol filmpje kunnen worden.
Maar genoeg over de competitie, want wat iedereen natuurlijk wil weten is hoe je nu één dag overleeft in Cannes. Wel, laten we wat dat betreft beginnen bij uw bankrekening. Voor een niet onaardig hotelkamertje moet u wekelijks toch zo'n 20.000 frank op tafel leggen. Aangezien het festival toch tien dagen duurt, kunt u zelf wel een rekensommetje maken. Een vliegtuigticket naar Nice kost gelukkig maar een kleine 5.000 frank en in Nice spring je gewoon op een trein die je naar het centrum van Cannes brengt. Als je - zoals wij - elke middag en avond op de Croissette wil gaan eten, betaal je - wijn inbegrepen - zo'n 500 frank per maaltijd. Voor alle duidelijkheid: wij hebben het nu wel over pizza en pasta, en niet over steak of kreeft. Over steak gesproken: als je in Frankrijk een steak tartare bestelt, krijg je in plaats van een heerlijk sappig stuk vlees, een bord tot moes geklopt rauw vlees. En wij dan maar aan de ober proberen vertellen: "Wir haben es nicht gewusst."
De party animals raden wij ten sterkste aan vooraf al een smoking te kopen, of tenminste iets dat daar voor kan doorgaan. En als je niet houdt van feestjes - whatta you nuts? - dan kun je je pak nog altijd gebruiken om naar de officiële voorstellingen te gaan, want ook dan wordt een carnavalskostuum vereist. Wat de meisjes betreft: hoe meer, hoe liever. Niet dat je ons daar een groot plezier mee doet (of misschien toch wel een klein beetje), maar op die manier maak je de duizenden fotografen gelukkig.
Nog iets dat je in géén geval mag vergeten is een GSM. Al was het maar gewoon om je moeder op te bellen of je vriendin in bed te betrappen met je beste vriend. Iedereen (en wij bedoelen echt iedereen) loopt met zo'n toestel rond en je kan er - zonder brandwonden op te lopen - je handen voor in het vuur steken dat die elke vijf minuten ook daadwerkelijk bellen. Het is bijna alsof er een bedrijf is in Cannes dat regelt dat je elke vijf minuten een telefoontje krijgt. Het zou in ieder geval een gat in de markt zijn.
Wat sterren betreft kunnen we kort zijn: als je het écht wil, kun je ze allemaal zien. Reken er dan wel op dat je de ganse dag niets anders doet dan wachten... enorm lang wachten. Als dat geen probleem voor je was, dan werd je dit jaar zonder twijfel beloond voor de moeite. Een kort (watertandend) overzichtje van wie er dit jaar allemaal in Cannes was: Claudia Schiffer, Béatrice Dalle, Sylvester Stallone, Robert De Niro, Gary Oldman, Bruce Willis, Demi Moore, Danny De Vito, Kim Basinger, Cuba Gooding Jr., Robin Williams, Kevin Spacey, James Cromwell, The Spice Girls, Greta Scacchi, Michael Jackson, Johnny Depp, Sigourney Weaver, Kenneth Branagh, Amanda Plummer, Sean Penn, John Travolta, Clint Eastwood, enzoverder. Moeten we u nog meer vertellen?