Je hebt zo van die jaren dat je nog voor de hele heisa rond en om het oscargala je leven in de waag kan leggen voor die allesverslindende film die de ene nominatie na de andere om de oren gedraaid kreeg. En hoewel er dit jaar ook één grote favoriet voor dit wereldgebeuren in de wieg gelegd is, vormen de pionnen op het schaakbord van de keiharde filmbusiness deze keer een ander patroon dan vroeger. Misschien wordt het dus toch nog spannend?
Zo maar eventjes vier van de vijf nominaties voor Beste film (The English Patient, Fargo, Secrets & Lies en Shine) werden gereleased door een van Hollywood onafhankelijke company, de zogenaamde independent studio's. Alleen Jerry Maguire kwam van de band gerold uit één van de zeven monsterstudio's van Hollywood (hoewel dit contradictorisch genoeg geen echt oscarvoer is in de Hollywoodiaanse zin van het woord). Als we het rijtje verder aflopen, zien we dat er drie nominaties voor Beste acteur, vier voor Beste regisseur en alle de vijf nominaties voor Beste actrice op naam staan van de 'indie films'. Als dat geen teken aan de wand is voor het artistieke bankroet van Hollywood... of neigt de nieuwe Amerikaanse smaak stilaan meer naar de Europese, met andere woorden naar de risicovolle film?
Grote vis in deze poel is de Miramax studio van de gebroeders Weinstein. Zij staan in deze hele trofeëenkast te schitteren met zomaar eventjes twintig nominaties. Geen wonder dat precies Disney vier jaar geleden al in de gaten kreeg dat het duo Weinstein wel een neus had voor financiële risico's in de filmwereld, iets wat kan uitmonden in de verrassende triomf van op het eerste zicht oninteressante films. (Kijk maar naar het intussent cult geworden Miramaxproduct Pulp Fiction, oorspronkelijk de laan uitgestuurd door TriStar.)
Disney kocht het hele zaakje toen voor 75 miljoen dollar. Intussen zou de Miramaxcompany reeds 1 miljard dollar waard zijn. 'Extraordinary gut meters for what's good and unbelievable salesmen, that's what they are', om Katzenberg over de Weinstein broertjes te citeren. Hun doel is zich te richten naar de meer volwassen (en dus meer kritische) filmkijker die ruimdenkend is en open staat voor het meer complexe verhaal waarin de dagdagelijkse menselijkheid aan bod komt. In se dus een publiek, erg verwant aan dat van het oscar-jurylid. Dat is nu juist het pijnlijke aan deze oscareditie. Waarschijnlijk moeten die van 20th Century Fox zich al 500 maal voor het hoofd geslagen hebben sinds de nominaties bekend zijn. Zij trokken zich net voor de opnames van The English Patient van start gingen terug uit het project. Fox sprong daarna op de historische prent The Crucible. Tevergeefs echter.
Het moet natuurlijk gezegd dat Miramax ook met sissers heeft af te rekenen, maar die worden zeldzamer. De boom in de wereld van de 'indie films' zou wel eens een definitieve trendsetter kunnen zijn, hoewel het gevaarlijk blijft voor de kleinere studio's al te grote dromen te koesteren. We zullen zien of Hollywood mits veel gekrabbel en gelobby zichzelf straks bekroont of het over zijn hart kan krijgen de kunst en kunde van anderen te belonen.