Ik kan het fout hebben, maar volgens mij komt het er in het leven op neer om zoveel mogelijk dromen waar te maken. Want wat is er zo bevredigend als een gerealiseerde droom, een triomf van wil en geest op de realistische nuchterheid en doemdenkerij? Een in graniet gebeitelde herinnering aan enkele momenten zoet geluk en euforie.
En het mag duidelijk zijn uit de onverbloemde wijze waarop ik van de mij toegestane schrijfruimte misbruik maak om maar steeds over Star Wars te blijveren mijmeren (leuteren en zwanzen volgens enkele van mijn collega's) dat een aantal van mijn dromen met deze onvergetelijke trilogie te maken hebben. Ik denk dan ook dat iedere Star Wars fan minstens vier dromen heeft die hij/zij wenst waar te maken.
Natuurlijk wil je ooit een première meemaken in Amerika, maar zoals ik vroeger reeds berichtte kan zo'n droom wel eens heel hard in het water vallen (ik ben er al een beetje over, dank u). Je zou natuurlijk wel eens een gezellige babbel willen maken met George Lucas zelf (al dan niet met een rituele voetwassing), en een droomjob bij Industrial Light and Magic zou je ook niet afslaan. Maar goed, je kan dromen, of je kan naiëf zijn. En dan is er die laatste droom: een vertoning van De Trilogie. Zes uur pure magie, omzwachteld met wat rand-ambiance, vertoond in een THX-zaal, en versierd met een avant-première van Return Of The Jedi: The Special Edition. Of zoals een bekende Chineese spreekwoord het zo mooi verwoordt: de Trilogie zien en sterven.
En dergelijke Trilogie-vertoningen zijn meestal legendarisch. Vaak worden honderden (en volgens sommige bronnen zelfs duizenden) fans teleurgesteld naar huis gestuurd omdat ze niet op tijd een ticket konden bemachtigen, en als je met een grote (en rijke) organistatie te maken hebt loop je ook kans om tussen de films door een of andere Star Wars vedette tegen het lijf te lopen. Maar jammer genoeg hebben dergelijke manifestaties altijd plaats in de USA, of in Engeland...
Maar in al mijn enthousiasme begin ik blijkbaar weer te ijlen. Waar het op neer komt is dat er afgelopen week een dergelijke Star Wars nacht werd georganiseerd in Leuven. Voila. En ik? Ik was er bij. Ik was de eerste in de zaal, had de beste plaatsen (in het midden op de achtste rij) en mocht tijdens de pauzes nog even mijn mening over Star Wars geven voor een geboeid publiek. Mijn vijftien seconden roem, mijn Star Wars droom.
En nog nooit heb ik zo'n stormloop gezien toen de deuren opengingen, zo'n half uur voor de geplande aanvang. Veertigers die ongetwijfeld in de rij stonden toen Star Wars in 1977 uitkwam (mensen, want benijd ik die pioniers), twintigers en dertigers die de films vaak enkel kennen van op het kleine scherm, en groepen studenten die nu eens kwamen kijken waar al die drukte om te doen was. En heel wat Amerikanen, die eindelijk eens in een goede zaal de magie konden beleven.
En dan waren er die enkele uitzonderingen. Die enkele snotneuzen die eigenlijk in hun bed hadden moeten liggen, maar die het geluk hadden dat hun vader of hun moeder een Star Wars adept is, en die de avond van hun leven kregen. En dan te bedenken dat ik van mijn zus mijn nichtjes niet mee mocht nemen naar wat ongetwijfeld de belangrijkste filmgebeurtenis uit hun leven zou worden.
Geen dure sterren, geen zwaar opgezette commerciële standjes, maar pure film, daar was iedereen voor gekomen. Maar gelukkig kon organisator Piet Sonck het niet laten om verkleed als Darth Vader de avond in te zetten. Twee uur tevoren hadden we nog aan de telefoon gehangen om leuke citaten op te zoeken voor de intro, en dan werd het stil. Muisstil. Tot de woorden Star Wars op het scherm verschenen, en John Williams ons met zijn hemelse muziek het Walhalla binnenvoerde. De Trilogie was begonnen, de droom was gestart. Zes uur puur geluk. De wereld had even opgehouden te bestaan.
En tijdens de films was het grinniken geblazen. Met de kleine grappen en de gekende bloopers. Maar jammer genoeg geen gejoel en getier zoals de legende het vraagt. We zijn te koel waarschijnlijk. Misschien ook omdat het publiek normaal was. Geen dolgedraaide freaks zoals men ze wel eens tegenkomt op andere festivals. Al had het van mij gemogen. Geen verkleedpartij dus, buiten het organiserend comité (ben ik daar even goed weggekomen). Al vonden we al snel een blooper: C-3PO met borsten? Hm...
Geen bekendheden ook tijdens de pauzes. Enkel hot-dogs en drankjes, en een Darth Vader, die puffend in zijn gehuurd pak overal zijn lichtzwaard tussenstak. Inderdaad, ook daar. En een verloren stand van de Star Wars club die jammer genoeg niet aanwezig kon zijn. Van datum vergist. Het kan natuurlijk iedereen overkomen. Maar toch niet op de nacht van uw leven...
Mijn 15 seconden bekendheid. Zes vragen (die ik zelf zou beantwoorden) had ik voorbereid, en ik had er lang over gedaan. Want wat kan je vertellen dat een Star Wars adept niet weet? Kan je afkomen met triviale info, of ga je ten onder in technobabbel? Vrienden heb ik ervoor lastiggevallen, en mijn persoonlijk archief heb ik ondersteboven gekeerd. Tot ik ze had, alle zes de vragen die Piet mij spontaan zou vragen. Tot we in het spotlicht stonden. Eén minuut per vraag kreeg ik, één. En dat terwijl ik wist dat ik zeker niet onder de vijf minuten zou geraken. Ik heb er geen idee meer van wat ik toen gezegd heb. Naar verluidt was het coherent en verstaanbaar, maar bij mij is het een zwarte vlek gebleven. Gelukkig misschien. Eén minuut (deskundig door mij uitgerokken tot twee minuten, denk ik toch) om mijn 15 seconden faam te redden. Om te zorgen dat George trots op mij zou zijn.
En nog maar net had ik in mijn laatste vraag voor Return Of The Jedi in première zou gaan eens haarfijn (die één minuut, weet je nog wel) uit de doeken gedaan waarom Jedi de slechtste film van de Trilogie wordt genoemd, of ik zal al weer met verdwaasde blik te genieten. Ik had er al spijt van dat ik ook maar iets negatief had durven zeggen. De Ewoks zijn er teveel aan, ik blijf erbij, maar het blijft zo ongelooflijk goed. 14 jaar na datum blijft Jedi ook op technisch vlak overeind staan. ID4, ha! Maar vooral het verhaal bleef weer nazinderen als nooit tevoren. Mijn Geloof was opnieuw gesterkt.
Zes uur Star Wars. Zes minuten bekendheid. Je maakt het waarschijnlijk maar één maal mee in je leven, zo'n Star Wars nacht. En ik heb het gehad. De Trilogie zien en sterven. Ik ben er klaar voor.