Star Wars? Da's toch met die kerel met die grote oren?
Kijk, dat kan ik dus niet hebben. Van Buren, Familie, Wittekerke, en andere van die sneldoorgespoelde en vergeten soapseries weet men feilloos elk personage in een onvoorstelbaar kluwen van verhaallijnen te situeren (een hele prestatie, dat wel), maar als het op Star Wars aankomt weet men blijkbaar niet meer waar de klepel hangt.
Om één of andere reden wordt Star Wars keer op keer verward met dat andere sciencefiction fenomeen: Star Trek. Ok, het Trek Universum is iedere week in verschillende gedaantes op het scherm te bewonderen, maar toch blijkt men die serie nog steeds, en meteen ook het hele sciencefiction gebeuren, te vereenzelvigen met Spock, die trouwens sinds te teloorgang van de originele serie, en mits uitzondering van een gesmaakt optreden in The Next Generation slechts in 6 films te zien was. En in 1 daarvan slechts enkele minuten.
Star Trek is een fenomeen, dat geef ik graag toe. En het is bij momenten ook zeer goede televisie, of cinema. Maar, en dat zullen trekkies niet graag horen, er bestaat nog een ander universum, meerbepaald een Galaxy Far Far Away, waarin het niet continue rozengeur en maneschijn is. In Star Wars kan het dat een smokkelaar een held wordt (maar naar geld blijft smachten), en dat een ruimtetuig onder de olie zit, en maar half naar behoren blijkt te werken. En Star Wars is toch meer dan zomaar een belangrijk sciencefiction-fenomeen (volgens Cinescape is het trouwens na 2001: A Space Odyssee de invloedrijkste sf-film. Star Trek komt niet eens in de top 20. Ha!). Het is dan misschien een redelijk eenvoudig verhaaltje van goed tegen kwaad, maar veel mensen hebben er een positievere levenswijze aan overgehouden zonder daarbij te blijven steken in fan-club achtige toestanden.
Star Wars is reeds vanf het begin een mythe geweest. Nu worden hits reeds jaren op voorhand vastgelegd (en vaak gaan ze toch de dieperik in), maar Star Wars kwam letterlijk uit het niets. Het overspoelde de wereld, en werd al snel een universum op zich. Heel veel mensen beweren op het net dat ze de film zagen op vierjarige leeftijd of zo, en dat het de grootste ervaring was van hun leven. Grote flauwekul natuurlijk, want als ze de film al op die leeftijd zouden gezien hebben zaten ze waarschijnlijk achter de sofa gedoken of zijn het totaal vergeten. Maar goed, in Amerika kan blijkbaar altijd iets meer dan bij ons.
Zelf heb ik de film voor het eerst gezien toen de vervolgen uitkwamen, maar ik weet al helemaal niet meer of ik ze toen alle drie op rij gezien heb in '83, of dat ik de eerste gezien heb vlak voor Empire. En ik was toen al een stuk ouder dan vier... Wat ik wel nog weet is dat ik eerst naar de foute film ben gegaan, maar daarover blijf ik liever wat vaag...
Feit is dat Star Wars ook op mij een positieve invloed heeft nagelaten. En neen, ik heb de film geen 50 keer gezien, en loop ook niet al zwaaiend met mijn lightsaber te zwanzen over The Force en zo. Maar ik geloof wel in de simpele filosofie van George Lucas' universum: Try Not. Do. Or Do Not. There Is No Try. Of simpeler gezegd: als je iets doet moet je er volledig achterstaan. Ga je dromen achterna. Zonder Star Wars was u ook misschien gespaard geweest van dit schrijfsel, vermits die film ook op onnavolgbare wijze mijn interesse in film heeft vergroot. En dat zowel voor wat er op het scherm gebeurd, als voor wat er achter de camera afspeelt. Star Wars heeft hierdoor een deeltje van de magie kapot gemaakt (mij hoef je niet meer uit te leggen wat een matte painting is, hoe motion conrol camera's werken of wat texture mapping betekent), maar heeft mij daarvoor in de plaats een onuitputtelijke hobby geschonken. Het heeft zelfs gedeeltelijk mijn studiekeuzes bepaald. En daar zal ik Star Wars, en George Lucas altijd dankbaar voor zijn.
En ja, ook Yoda heeft grote oren.