Alle Imax-films, met uitzondering van Wings Of Courage, zijn documentaires, en deze Special Effects is daar geen uitzondering op. Maar wel een documentaire die iets meer wil dan zomaar een hoop spectaculaire en duizelingwekkende beelden op het publiek los laten. Aan de hand van een grote hoeveelheid historische en recente beelden leidt verteller John Lithgow ons mee in een boeiende reis met meerdere hoogtepunten.
De film begint met wat voor veel hedendaagse fx-meesters de aanzet is geweest tot hun carrière: een scène uit King Kong, of beter een speciaal voor deze NOVA-productie opgenomen 'remake'. Met een leuke truc wordt de kijker uit de illusie weggerukt, en mag Georges Méliès, de grootvader van de speciale effecten, de les inleiden. Lithgow en enkele fx-grootmeesters (waaronder meervoudig oscar-winnaar Dennis Muren) leggen enkele basispricipes van de visuele illusies uit, die aan de hand van divers beeldmateriaal worden geïllustreerd.
Zo krijgen we te zien hoe men voor Independence Day de enorme, allesvernietigende vuurmuren creëerde, en ook de ontploffing van het Witte Huis wordt op het grote scherm nog eens overgedaan. Verder zijn er fragmenten uit Kazaam en Jumanji, maar het indrukwekkendst zijn een aantal scènes uit Star Wars The Special Edition. ILM nam zelfs speciaal voor deze Imax-film de legendarische openingsscène uit de originele film opnieuw op.
Op 45 minuten tijd de geschiedenis van de speciale effecten uit de doeken doen, en daarbij nog eens een aantal basisprincipes aan de man proberen te brengen is geen sinecure, maar toch slaagt regisseur Ben Burtt redelijk in zijn opzet. De man is trouwens zelf een levende legende, want hij is verantwoordelijk voor de speciale geluidseffecten van Star Wars, waarvoor hij trouwens één van zijn 4 oscars won.
Maar jammer genoeg verliest de film veel van zijn impact door bij ons zo laat op het scherm te komen. Independence Day ligt al lang achter ons, en veel van de getoonde beelden hebben we reeds in andere programma's gezien. En van Kazaam zullen we hopelijk nooit iets meer horen. Misschien had men zich toch beter beperkt tot een aantal tijdloze klassiekers, of grensverleggende films als Terminator 2 en vooral Jurassic Park. Een brullende T-Rex op het buitengewoon heldere Imax-formaat had voor heel wat animositeit kunnen zorgen.
Doorgewinterde fx-freaks zullen misschien wel enigszins teleurgesteld zijn omdat de informatie niet gespecialiseerd genoeg is, maar we vragen ons af wie er onbewogen kan blijven bij het aanzicht van een motion-control camera die rakelings langs een Star Destroyer scheert...