De meest legendarische Hamlet-verfilming, de in Denemarken gedraaide en met oscars overladen versie uit 1948 van en met Laurence Olivier, had een klassiek geworden score van William Walton. In 1969 componeerde Patrick Gowers een ietwat modernistische score voor de Anthony Hopkins-versie en nog eens eenentwintig jaar later schreef Ennio Morricone een verbluffend tragisch werk voor de twee en een half uur durende Franco Zeffirelli-verfilming met Mel Gibson uit 1990.
Patrick Doyle, de huiscomponist van regisseur Kenneth Branagh, kreeg de eer de muziek te componeren voor de nieuwe (en tegelijk ook langste en meest spectaculaire) versie. Patrick Doyle was al enkele jaren een vast acteur in de Royal Shakespeare Company toen zijn vriend Branagh in 1989 besloot Henry V te verfilmen. Doyle, die naast toneelschool ook conservatorium had gestudeerd, vroeg hij om de muziek te componeren. De score voor Henry V draaide uit op een meesterwerk, met schitterende epische crescendo's, magistraal koorwerk en een ontroerend mooi thema. De score werd prompt bekroond met twee BAFTA-awards, voor beste score en voor beste soundtrack. Ondertussen is Patrick Doyle één van de meest succesvolle jonge componisten in Hollywood geworden, die op een feilloze manier een geweldig gevoel voor melodie en orkestratie weet te combineren met een oog voor de betere film. Naast zijn werk voor Branagh, schreef hij ook de muziek voor onder andere The Little Princess, Sense and Sensibility, Donnie Brasco, Indochine en Carlito's Way.
Na ander Shakespeare-werk als Henry V en Much Ado About Nothing betekende Hamlet voor Patrick Doyle een dubbele uitdaging: niet alleen is vier uur film heel wat om van een score te voorzien maar tegelijk wilde hij ook proberen uit het muzikale vaarwater van zijn vorige twee Shakespeare-scores te blijven. Daar is hij grandioos in geslaagd en bij de meest recente oscars ontving hij dan ook een nominatie voor zijn werk.
Hoewel Sony had toegezegd in de vier uur durende versie die Branagh had voorgesteld, bleek algauw dat maar heel weinig verdeelhuizen zin hadden om die vier uur durende versie te verdelen. Niet alleen werd het publiek dat op zo'n lange film zou afkomen heel klein ingeschat, maar door de dubbele duur was de bioscoopexploitant op voorhand al zeker van de helft minder inkomsten. Tenslotte besloten de producenten ook een twee-uur-versie uit te brengen. De twee verschillende versies schepten voor Doyle een probleem: daar één van de kenmerken van zijn muziek de heel intrinsieke thematische opbouw is, zou het heel moeilijk worden om de oorspronkelijke score van de vier-uur-versie gewoon over te plaatsen naar en op maat te verknippen van de twee uur versie. Uiteindelijk werd besloten om het grootste deel van de film ongescoord te laten en alleen enkele sleutelscènes en overgangen van muziek de voorzien; de less-is-more-approach, zeg maar.
Doyle componeerde drie thema's: een eenvoudige, kinderlijke melodie voor Ophelia, een dramatisch en donker canon voor de in nood verkerende ziel van Claudius, en een jagende, repititieve maar passionele melodie voor Hamlet. Het thema voor de film, het door Placido Domingo gezongen lied "In Pace", verweeft op een boeiende manier de thema's van Hamlet en Ophelia. De orkestrale score legt accenten in plaats van te benadrukken en deze minimalistische aanpak komt de film zeer ten goede. Eén van de hoogtepunten van de score (en vanzelfsprekend ook van de film) is de "To Be Or Not To Be"-monoloog van Hamlet. Hoewel Doyle de scène maar gedeeltelijk van muziek voorziet, is het wellicht de meest intrigerende passage van de score. Het idee om de muziek te orkestreren voor accoustische percussie, hooggestemde strijkers en een mompelend mannenkoor dat voortdurend gecontrasteerd wordt met sopraansolo's, is geniaal: het bezorgt de scène een effectieve etniciteit, die de luisteraar (en de kijker) bewust maakt van de oerangst die in de existentie van de mens gebeiteld is. Doyle gebruikt hier het thema van Hamlet, maar het is gefragmenteerd, je hoort het in flarden, kleine stukken die nooit een geheel vormen maar wel een gevoel van coherentie weten op te wekken. Het is maar één van de vele voorbeelden van hoe Patrick Doyle op een perfecte manier via zijn muziek een extra dimensie weet toe te voegen aan wat op het scherm te zien is.
De soundtrack zoals die bij Sony Classical is verschenen, bevat een kleine tachtig minuten muziek: de volledige score van de twee-uur-versie (en meer) oftewel het overgrote deel van de vier-uur-versie. De uitvoering is subliem en de cd garandeert je een kippenvel-ervaring van jewelste, ook al heb je de film niet gezien. We want more.