Donnie Brasco Een nieuwe film met Al Pacino als maffia-man schreeuwt om een score van Patrick Doyle, aangezien hij waarschijnlijk de beste maffia-score van de laatste tien jaar componeerde voor Carlito's Way. En Doyle grijpt inderdaad terug naar het muzikale idioom van zijn score voor die film, met veel mooi en elegant werk voor strijkers en tegelijk ook heel donkere, ongemakkelijk aandoende motieven voor momenten met meer spanning. Doyle weet als geen ander dat stilte in een film minstens zo belangrijk is als muziek en zijn gebruik ervan bevestigt alleen maar dat hij één van de grote talenten is. Er is een soundtrack met vooral popmuziek en één strookje muziek van Doyle, maar een cd met de volledige score van Doyle is aangekondigd voor heel binnenkort.
Michael Randy Newman, die de laatste jaren vooral naam heeft gemaakt als de componist van Disney-films als Toy Story en James and the Giant Peach, levert voor deze zoveelste romantische komedie over engelen een nogal matige score af. De muziek is niet zo wild als Toy Story, maar jammergenoeg ook niet zo memorabel als zijn score voor Awakenings. Leuk maatwerk, maar we zullen ons vooral het liedje over een stuk taart herinneren, dat op een nogal idioot moment in de film gezongen wordt door Andy MacDowell. Ach ja.
Fools Rush In De romantische komedie heeft al veel mooie filmmuziek opgeleverd, maar het is jammer dat er zo weinig afwisseling zit in de orkestratie en melodieën die voor dit soort films gebruikt worden. Neem nu Alan Silvestri's score voor Fools Rush In: alhoewel het een mooi stuk, goed beluisterbare filmmuziek is geworden, zou je deze score perfect kunnen inpassen in One Fine Day of While You Were Sleeping. Leuk en goedgemaakt, daar niet van, maar weinig origineel en dat is jammer.
Smilla's Sense of Snow Voor een film die zo'n beetje alles tegelijk wil zijn - komedie, romantische prent, avonturenverhaal, actiefilm en nog wel een paar genres - valt de muziek eigenlijk best mee. Hans Zimmers van elektronica afgeleide orkestklanken overspannen de hele film als een grote, monothematische boog, verbergen de nogal fragmentarische structuur van het geheel en weten de illusie te creëren dat Smilla's Sense of Snow wel degelijk iets te vertellen heeft. Fans van de typische Zimmer-actiestijl opgelet: dit is een ongewoon rustige soundtrack. Te pruimen, maar met mate.
The Chamber Velen waren teleurgesteld toen Fargo, één van de beste scores van 1996, niet genomineerd bleek te zijn voor de oscar van beste dramatische score. Componist Carter Burwell heeft namelijk iets te vertellen, en in plaats van gewoon muzikaal dingen te gaan benadrukken die je toch al op het scherm ziet, vult hij scènes aan met een eigen visie. Zo klinkt Cayhills thema intens en gemeend droevig, een nuance die niet in Gene Hackmans lege portrettering naar voren komt. Hoewel de slechteriken in dit soort films meestal wel op het einde bestraft worden (wat hier dus ook gebeurt), krijgen ze wel een schitterend forum om allerhande racistische taal te spuien, die op de één of andere manier wel eens meer zou kunnen worden herinnerd dan het nogal melige einde. Het is vooral dank zij Carter Burwells score dat de thematiek van deze film voldoende wordt genuanceerd. Een juweeltje.