Midden maart was Wes Craven te gast op het XVe Internationaal Festival van de Fantastische film, Sciencefiction en Thriller, in de Brusselse Passage 44. De 57-jarige horrorkameleon werd geboren in Cleveland, Ohio en studeerde Engels, psychologie, filosofie en een cursus schrijven. Net als bijvoorbeeld zijn genregenoot Clive Barker, een belezen en ontwikkeld man dus. Craven leerde het vak van editor en producer bij Sean Cunningham, de man die later de onsterfelijke Jason zou creëren voor de ellenlange Friday the 13th-reeks. In 1972 probeerde Craven, beïnvloed door filmmakers als Luis Bunuel, Ingmar Bergman, Roman Polanski, het surrealisme en Dada, het voor het eerst solo. Hij schreef en regisseerde met een habbekrats van 87.000 dollar Last House On the Left. Vijf jaar later maakte hij met het 225.000 dollar kostende The Hills Have Eyes een film die in de jaren zeventig zou uitgroeien tot een horrorklassieker. The Hills Have Eyes vertelt het verhaal van een familie die bedreigd wordt door een bende kannibalen. Wes Craven, de intellectueel, werd vanaf dat moment gebrandmerkt als een horrorfilmer. Of volgens het genrevocabularium: als Guru of Gore, Sultan of Slash en Slasher King.
Datzelfde jaar maakte hij ook nog een televisiefilm: Stranger in the House (ook wel bekend als Summer of Fear). Vijf jaar later keerde hij terug naar televisie voor de religieuze horrorprent Deadly Blessing. Zijn grootste creatie volgde in 1984, toen Craven de figuur van Freddy Krueger introduceerde in A Nightmare on Elm Street. De film kostte nauwelijks 1.8 miljoen dollar, maar bracht in totaal meer dan 26 miljoen dollar op en redde daarmee het op de rand van bankroet balancerende New Line Cinema.
Zoals het steeds gaat, verkocht Craven de rechten en breidden andere, soms minder getalenteerde, filmmakers een reeks eindeloze sequels aan elkaar. Freddy Krueger werd grappiger, en daardoor minder angstaanjagend. En dat was niet helemaal naar de zin van Craven: 'Freddy was het archetype van een horrorfiguur, maar wanneer hij grappig begon te worden, was er paradoxaal genoeg geen plezier meer aan.' De tweede film, Freddy's Revenge, was een creatief dieptepunt, maar de derde, Dream Warriors, was volgens Craven een stap in de goede richting. Chuck Russell regisseerde, en schreef samen met Frank Darabont het script. In feite legde de vierde film, The Dream Master, de basis voor de succescarrière van Renny Harlin. The Dream Master opende in de nazomer van 1988 en blijft tot op de dag van vandaag de grootste independent weekend-opener. Dat succes zorgde ook voor een wekelijkse horroranthologie, met Krueger in de hoofdrol: Freddy's Nightmares.
Met A Nightmare on Elm Street: The Dream Child, leek de filmserie aan zijn einde te komen. Bij New Line bereidde men dan ook het laatste hoofdstuk voor: Freddy's Dead: The Final Nightmare. Deze film introduceerde ook een leuke gimmick: het laatste kwartier was - ook in onze zalen - in 3D te bekijken. Veel interessanter was echter Wes Craven's New Nightmare uit 1994, waarin Craven als het ware de eerste film vanuit een ander perspectief opnieuw liet beleven. Tien jaar na het origineel, maakte Craven daarmee zijn nachtmerrie-cirkel rond.
Tussen The Nightmare on Elm Street en de New Nightmare zitten vooral televisie-opdrachten. Zo schreef en regisseerde Craven midden jaren tachtig zeven van de beroemdste afleveringen van CBS' nieuwe reeks van The Twilight Zone. Voor CBS maakte hij ook Chiller, voor NBC de relatieve serieflop The Nightmare Café. Craven zou het medium doorheen zijn hele carrière trouw blijven, met tv-films als Invitation to Hell, Casebusters, Night Visions en onlangs nog een segment in (het overigens ondermaatse) Body Bags. Craven maakte in 1985 een sequel op Hills Have Eyes, regisseerde ook nog de cultklassieker The Serpent and the Rainbow, The People Under the Stairs en Schocker, waarin hij in de persoon van Horace Pinker, een soort nieuwe Freddy Krueger wilde introduceren. Twee jaar geleden gleed hij nog danig onderuit met het zwakke Eddie Murphy-vehikel Vampire in Brooklyn
Maar met Sceam staat Craven er weer helemaal. Het was een persoonlijke overwinning dat Miramax en Dimension hem kozen boven onder meer Robert Rodriguez en Danny Boyle, en bovendien werd de film een sleeper. In Amerika was de film zo'n succes, dat een sequel - opnieuw geschreven door coming man David Williamson - al in de maak is. En: 'Scream II wordt zeker nog beter dan z'n origineel,' weet Craven. Verschillende leden van de originele cast keren terug, onder wie Neve Campbell, Courteney Cox, David Arquette en Jamie Kennedy. Craven geeft ook weer volop de kans aan nieuwe namen zoals Lievd Schreiber, Jerry O'Connell, Elise Neal, Tim Olyphant, Duane Martin en Rebecca Gayheart.
Met het geheide kassucces van Scream II (aka Scream Again) in de pocket, werkt Craven nog steeds aan nieuwe projecten. Zijn volgende opzet is een weerwolffilm voor Miramax en heet Bad Moon Rising. Het worden voorlopig zijn laatste stappen in het horrorgenre. Miramax boodt hem de kans om een heel andere richting uit te gaan, na 25 jaar in het genre. Wes Cravens wens om Shirley Jacksons The Haunting of Hill House te verfilmen gaat echter niet door. Het project werd inmiddels doorverkocht aan Dreamworks. Geen nood echter voor wie Wes Craven niet kan missen. Asylum Entertainment brengt Wes Cravens eerste cd-rom-computerspel uit: Principles of Fear. Om uit te vissen welke deze zijn, kun je ons insziens echter beter nog eens de videotheken induiken. Of naar Scream gaan kijken.
WES CRAVEN-QUOTES VANUIT BRUSSEL:
'Het horrorgenre is voortdurend in beweging en ik zie het als mijn persoonlijke uitdaging om de kijker telkens weer iets voor te schotelen dat ze nog niet eerder zagen. Het heeft geen zin om jezelf steeds maar weer te kopiëren.' Craven na zeven Nightmare-sequels.
'In elk land gebeuren gruwelijke zaken. Ik denk niet dat mijn films mensen tot moorden of dergelijke aanzetten. Horrorfilms dienen om met onbegrijpbare zaken om te gaan, ze confronteren ons met onze primaire angsten en ik denk dus dat censuur geen goede zaak zou zijn.' Craven over censuur.
'Ik haal mijn inspiratie vooral uit het echte leven. Niet dat ik veel mensen ken die elkaar afslachten, maar er zit zoveel gruwel in ons bestaan, dat zulke feiten me inspireren.' Craven over inspiratie.