De roots van Stuart Gordon, dit jaar vijftig geworden, ligt in het theater. In 1969 richtte hij zelf de Chicago Organic Theater Company op, waar hij 35 toneelstukken regisseerde en tot 1985 artistiek directeur was. Zijn grootste succes was ongetwijfeld de adaptatie van David Mamet's Sexual Perversity en de kaskraker Bleacher Bums.
In 1985 verlegde Gordon zijn grenzen naar het filmgenre. Hij adapteerde het H.P. Lovecraft verhaal Re-Animator voor het witte doek. Deze variatie op het mad scientist thema werd verrassend genoeg een groot succes, werd op lof onthaald in Cannes en was de eerste horrorfilm die het programma haalde van het Londens filmfestival. Volgens velen maakte Gordon met Re-Animator meteen de meest bizarre en beste film uit zijn carrière. Re-Animator betekende ook de eerste samenwerking met Charles Band, directeur van het Full Moon productiebedrijf.
Een jaar later liet Gordon zich met From Beyond weer door Lovecraft inspireren. Ondersteund door een iets groter budget (4.5 miljoen dollar) en een resem speciale effecten, moest de film zes keer gemonteerd worden om een R-rating te verdienen. Het was de tweede samenwerking met Charles Band. Daarna volgde Dolls (1987), weer een Band-productie, maar een minder geslaagde poging om het poppenmoordenaargenre nieuw leven in te blazen (iets wat later wel zou lukken met de Puppetmaster-serie). Maar het bevestigde wel de trend van Gordons werkmethode: goedkoop en snel. Dolls werd op zes weken tijd opgenomen met een bescheiden budget van 1.2 miljoen dollar.
Na Dolls volgde Full Moons grootste film tot op vandaag: de 10 miljoen dollar kostende ode aan de Japanse monsterfilms, Robot Jox (1990). De alomgewaardeerde Poe-verfilming The Pit and the Pendulum (1991) zou Gordon oorspronkelijk met een budget van 10 miljoen dollar gemaakt hebben voor Vestron, met Peter O'Toole en Sherilyn Fenn in de hoofdrol. Maar toen Vestron over kop ging, nam Charles Band de productie over. Het budget werd welliswaar teruggeschroefd tot 2 miljoen en Lance Henriksen en Rona De Ricci namen de hoofdrollen over.
In de jaren negentig mocht Gordon proeven van het grotere werk. Samen met zijn makker Brian Yuzna (de producer van Re-Animator, From Beyond en Dolls) leverde hij het oorspronkelijke verhaal voor Disney's Honey, I Shrunk the Kids. Hij verscheen als executive producer op de credits voor de sequel, Honey, I Blew Up the Kids. Die successen gaven hem genoeg credit voor zijn eerste big budget movie. Wat heet: voor amper 14 miljoen dollar maakte hij de stevige actieprent Fortress (1993). Een jaar later schreef Gordon het scenario voor Abel Ferrara's cultklassieker Body Snatchers, de derde bewerking van Jack Finney's roman. Gordon blijft ook vandaag de dag als scenarist werkzaam. Zo schreef hij onlangs nog het script voor The Dentist.
Het budget van 23 miljoen dollar voor Space Truckers is het grootste dat Gordon ooit kreeg. Hij werkte samen aan het scenario met Peter Newman (Smoke) en Ted Mann (NYPD Blue) en produceert ook zelf. Naar eigen zeggen zou Gordon in de toekomst nog minstens twee projecten willen realiseren, die door Full Moon als te duur in de lappenmand verdwenen: de Lovecraft-adaptatie Shadow over Innsmouth en de voodoo-film Gris Gris.