Regisseur Stuart Gordon, een notoir low budget filmer, was oorspronkelijk van plan om zoveel mogelijk effecten uit zijn sciencefictionfilm in-camera te filmen. Niet alleen wordt hierdoor het dure post-productiewerk vermeden, de regisseur weet na het kijken door de viewfinder ook exact wat hij op zijn pelicule zal krijgen. De digitale effecten waren echter zo geavanceerd dat ze, in tegenstelling tot traditionele effecten, eerder een zegen dan een vloek waren.
Gordon ging daarom met Electric Image in zee, een Brits CGI-huis dat na 13 jaar reklames en televisiewerk de stap naar het grote witte doek wilde zetten. Ze werden hierin begeleid door Paul Gentry en Brian Johnson, die memorabel werk verrichtte voor Alien en The Empire Strickes Back.
De grootste opdracht van Electric Image bestond erin om een reusachtig en tegelijkertijd ook geloofwaardig ruimteschip af te leveren. Zich baserend op allerlei tijdschriften en The Making Of boeken ontwierp Simon Haddocks, hoofd van het animatieteam, de Regalia. Het schip, dat grotendeels gebaseerd is op de Nostromo uit Alien, had een computer nodig met 400 megabyte aan boord om ingekleurd te worden, en bij een close-up duurde het dan nog 30 minuten om één beeldje te berekenen.
Al bij al zorgde het 15 koppig team van Electric Image voor 100 shots, verspreid over zeven maanden.
Maar ook het make-up departement had aan Space Truckers z'n handen vol. Hiervoor werd Optic Nerve ingelijfd, terwijl ook meervoudig oscarwinnaar Greg Cannom de rangen kwam vervoegen. Cannom zorgde met z'n team voor de slechterik, terwijl Optic Nerve de vele creaturen en diverse (levensloze) lichamen voor z'n rekening nam.
En niettegenstaande dit Gordons duurste film zou worden bleef het voor de fx-artiesten soms behelpen. Zo werden een dertigtal kubus-achtige zwijnen gebouwd, waarvan er slechts vier uitgerust waren met beweegbare delen.
Ook voor de scène waarin acteur George Wendt door een venster in het vacuum van de ruimte wordt gezogen moest men het zonder gearticuleerde poppen stellen. Een slimme montage en één dummy moeten de illusie hoog houden.
De bio-mechanische krijgers werden ontworpen door Hajime Sorayama. Screaming Mad George zette het 2d-ontwerp om in 3d, waarna vrouwelijke danseressen werden aangeworven om de krijgers een sierlijke maar tegelijkertijd ook dreigende persoonlijkheid te geven.