De derde en vierde film (Batman Forever en Batman and Robin) zijn van muziek voorzien door Elliot Goldenthal, die een eigen thema schreef en Schumachers technicolor Batman-universum voorzag van exuberante avant-garde orkestraties. Het grootste verschil tussen de Burton- en de Schumacher-films is de sfeer: Burtons Gotham City was een smeltkroes van duisternis en kwade krachten, een doolhof van donkere steegjes en verlaten fabrieksgebouwen. Schumachers decor voor de avonturen van de Caped Crusader baadt in fluorescerend neonlicht en lijkt meer op een betonnen lunapark of een verstedelijkte discotheek dan op een stad waar het Grote Kwaad achter elke hoek kan schuilen.
Dit verschil in sfeer is niet alleen op het scherm te zien, het sijpelt ook je drie halfcirkelvormige kanalen in. De muziek van Elfman bracht je op het puntje van je stoel en zijn zachte walsen voor de nevenkarakters gaven aan elk personage een verleidend aura, dat koude rillingen over je rug deed lopen. Goldenthals score pakt de materie heel anders aan; hij benadrukt in de eerste plaats wat op het scherm te zien is: een gigantische explosie gaat gepaard met een gigantische uitbarsting van kopers en percussie, een achtervolgingsscène wordt steevast begeleid door de loeiharde hoornmuziek die sinds Demolition Man voor Goldenthals stijl moet doorgaan.
Voor Batman and Robin heeft Goldenthal zich niet meteen uitgesloofd. De score is een variatie op de score van Batman Forever. De generiekmuziek is identiek en wat in de vorige film het thema was voor Chase, is hier het thema geworden van Poison Ivy (pornomuzak). De slechterikken worden benadrukt door de campy orkestratie en een schetterende hoornmelodie. De muziek lijkt meer op een Las Vegas floorshow-begeleiding dan op een filmscore, maar dat is vast omdat zoveel scènes in de film zo amateuristisch gechoreografeerd aandoen.
Twee actiescènes (waaronder de race tussen Robin en Alfreds nichtje) zijn niet van Goldenthals muziek voorzien, maar van twee compleet overbodige rocksongs, ter promotie van het compilatie-album dat voor soundtrack moet doorgaan. Om toch maar genoeg songs te hebben om op de cd te kunnen zetten, krijg je tijdens de eindgeneriek dan ook geen muziek van Goldenthal te horen, maar een zes minuten durende compilatie van fragmentjes uit liedjes van de cd, die niets maar dan ook niets met de film te maken hebben. Het strookje muziek van Goldenthal dat op de cd van Batman and Robin staat, is overigens muziek uit de Finale van Batman Forever.
Maar kunnen we Elliot Goldenthal ergens van beschuldigen? Met een fiascofilm als Batman and Robin had hij eigenlijk maar twee keuzes: buitensporig melodrama of zuivere underscore. Een psychologische aanpak, zoals Elfmans geniale muziek voor de Joker uit de eerste film, was hier onmogelijk: daarvoor zijn de personages te oppervlakkig en is het geheel te gefragmenteerd. Het is zijn score echter die in enkele saaie passages de indruk van spanning weet op te wekken, iets waar de film op z'n eentje nooit zou in zijn geslaagd. En dat is eigenlijk al een belangrijke verdienste op zich.