In die laatste categorie heb je dan weer verschillende subcategorieën. Sommige cd's zijn opgehangen rond de muziek van één componist (zoals het schitterende Michael J. Lewis-album of de succesvolle Darkened Theatre-cd's van Danny Elfman), andere cd's zijn dan weer gewijd aan een bepaald genre (zoals de recente sciencefiction- compilatie Space and Beyond of de diverse Disneyfilm-verzamelaars) of aan het werk van één regisseur (zoals de Hitchcock- en Brian de Palma-albums).
Bij Milan is deze maand een compilatie-cd verschenen rond de carrière van Ron Howard, de regisseur van megasuccessen als Apollo 13, Cocoon, Ransom, Willow en Parenthood. Ron Howard werd bekend bij het grote publiek als één van de hoofdrolspelers in de immens populaire tv-comedy Happy Days, die meer dan tien jaar lang draaide. Op het grote scherm maakte hij zijn debuut in het succesvolle drama The Journey. Zijn grote doorbraak kende hij in de George Lucas-komedie American Graffiti in 1973. In 1977 (Howard was toen pas 23 jaar oud) regisseerde hij zijn eerste film: Grand Theft Auto, waarin hij zelf de hoofdrol speelde en waarvoor zijn vader het scenario geschreven had. De muziek van Peter Ivers is precies wat je zou verwachten voor een 70's-tienerfilm: veel kitcherige analoge synthesizers en zachte, gepolijste drums. Je barst bijna in lachen uit wanneer een stem ineens 'Whoa-oh-oh-oh' begint te zingen. Het is géén veelbelovende start.
De verzamel-cd beperkt zich (gelukkig) tot Ron Howard als regisseur, zodat we gespaard blijven van de muziek van miskleunen als Vibes, Bitter Harvest, Return to Mayberry, The First Nudie Musical, etc. Aan Night Shift ontkomen we jammergenoeg niet, en wat we krijgen is een instrumentale Velveeta-versie van Dionne Warwicks 'That's What Friends Are For'-thema voor deze film.
De prenten van Ron Howard hebben het steeds over thema's die de Amerikaanse man in de straat direct aanspreken. Daarom is het ook niet verbazingwekkend dat de meeste van Howards componisten alle Americana-knopjes zonder veel zuinigheid weten te gebruiken. Grote crescendo's, makkelijk meeneuriebare melodieën en uitgebreide orkesten zijn dan ook schering en inslag in de muziek die Howard voor zijn films vanaf het begin van de jaren tachtig liet componeren.
Lee Holdridges liefdesthema voor Splash presenteert je ongeveer het maximale aantal violen dat een mens tegelijk kan slikken zonder ter plekke neer te vallen en Thomas Newmans thema voor Gung Ho bevalt zoveel zoetigheid dat een gemiddelde snoepwinkel er wat van zou kunnen leren.
In 1985 loopt Ron Howard James Horner tegen het lijf. James Horner is op dat moment een rijzende ster aan het Hollywood-firmament: zijn scores voor sciencefictionfilms als Star Trek 2, Krull, Brainstorm trekken Howards aandacht en de twee besluiten in zee te gaan voor Cocoon, Howards eerste poging op het sciencefictiongebied. Het feit dat Milan het thema van Cocoon op deze cd heeft gezet, is commercieel een interessante beslissing. Cocoon was één van de allereerste soundtracks die ooit op cd zijn verschenen en omdat cd's in 1985 in een veel kleinere oplage werden gedrukt als nu (er waren nog maar heel erg weinig cd-spelers), was de soundtrack al snel uitverkocht. Tot op de dag van vandaag is de soundtrack van Cocoon niet heruitgebracht en op de zwarte markt wordt tot twintigduizend frank geboden voor een exemplaar. Deze verzamel-cd is de eerste cd waarop een stukje originele score van Cocoon te vinden is en is alleen daarom al interessant. Het thema van Cocoon is één van de mooiste die Horner ooit heeft gecomponeerd.
James Horner en Ron Howard hebben nog samengewerkt aan drie andere projecten. In 1988 kwam Willow, een historische variant op Star Wars, geproduceerd door George Lucas. Hiervoor componeerde Horner één van de meest succesvolle epische scores ooit, voor groot orkest, jongenskoor en shakauhashi, een Japanse fluit die Horner te pas en te onpas in zijn scores gebruikt (meest recentelijk nog in Legends of the Fall). In 1995 was er Apollo 13, een score waarvoor Horner een oscarnominatie ontving en waarvan maar liefst vijf verschillende soundtracks op de markt werden gebracht. Eén van de grootste klachten van de originele Apollo 13-soundtrack was het feit dat de muziek vol dialogen stond en jammergenoeg is de versie van 'Dark Side of the Moon' die op Passions and Achievements is gezet geen dialoog- vrije versie. Howards laatste samenwerking met Horner dateert van vorig jaar, toen hij op het laatste nippertje Howard Shores score voor Ransom liet vervangen door een werkje dat Horner op één weekend bij mekaar pende. Het is geen meesterwerk, maar de strijkers en percussie produceren de nodige adrenaline en dat was ongetwijfel de bedoeling.
Met Randy Newman werkte Ron Howard twee keer samen en telkens ging 't om komedies die genadeloos flopten: Parenthood, met Steve Martin, en The Paper, met Michael Keaten. Uit de score voor Parenthood heeft Milan een strookje romantische pianomuziek geplukt, uit die van The Paper een ritmische ode aan de jungle van de twintigste eeuw: de stad.
John Williams' score voor Far and Away is ongetwijfeld de mooiste score van de twaalf en de adembenemende 'Land Race', voor groot orkest aangevuld met het folk-ensemble van The Chieftains, is een meesterwerk. Het vijf minuten durende scherzo is een staalkaartje van waar John Williams zo goed in is en het is nog maar eens een bewijs dat hij zonder enige twijfel de beste componist is, die op dit moment in Hollywood (en de rest van de wereld) werkt. Far and Away mag dan misschien wel een film zijn die in sommige ziekenhuizen als slaapmiddel wordt gebruikt, wie houdt van filmmuziek zal bij deze prent geen oog dicht willen doen.
Passions and Achievements is een vrij goede en interessante verzamelaar, eens hij op dreef komt. Het grootste bezwaar is waarschijnlijk het gebrek aan nieuw materiaal; de meeste soundtrackliefhebbers zullen scores als Apollo 13, Willow, Cocoon (misschien in de vorm van Cocoon: The Return), The Paper, Parenthood, etc. al in huis hebben. Unieke dingen op deze cd zijn onder andere de filmversie van het thema van Backdraft (van Hans Zimmer), dat nog chaotischer is dan de oorspronkelijke versie en het thema van Gung Ho, van Thomas Newman. Maar daar houdt het ook op.
Passions and Achievements is geen wereldverzamelaar; als je een echte filmmuziekliefhebber bent raden we je eigenlijk aan om van de goeie scores (Willow, Apollo 13, Parenthood, etc.) de volledige cd's te kopen; van de minder goeie scores mis je niet veel. Dit is echter een ideale cd als je nog niet veel filmmuziek hebt en een staalkaartje wil van wat er de laatste twintig jaar aan soundtracks is geproduceerd. Net zoals de films van Howard een uitstekende graadmeter zijn voor de evolutie van Hollywood door de jaren heen.