Na de twee Predator-films, de Back to the Future-trilogie, Delta Force, Blown Away, Eraser en Judge Dredd, is het niet zo vreemd zijn naam te zien onder Volcano, na Dante's Peak de tweede lavafilm die dit jaar onze zalen aandoet.
Silvestri was oorspronkelijk de zanger van de rockband Wayne Cockrun and the C.C. Ryders (hij was Wayne Cockrun). Toen hij na het sluiten van een platencontract verhuisde naar Los Angeles, bleek hij te zijn opgelicht. Om aan de bak te kunnen komen, kocht hij een boek over hoe je filmmuziek schrijft en ging iedereen bellen die hij kende in de filmindustrie. De producent van de politieserie CHiPS bezorgde hem zijn eerste baan in Hollywood: het componeren van muziek voor de tv-serie. Uiteindelijk voorzag Silvestri meer dan honderd afleveringen van muziek. Zijn muziek voor Starsky and Hutch, zijn volgende tv-project, werd gehoord door Bob Zemeckis, een jonge filmer die net enkele tv-films (Used Cars, I Wanna Hold Your Hand) had geregisseerd. Hij bood Silvestri aan om de muziek te schrijven voor zijn eerste bioscoopfilm, Romancing the Stone.
De film werd een gigantisch succes en de carrières van Silvestri en Zemeckis schoten als een raket uit de startbalken. Silvestri heeft tot nu toe alle films van Zemeckis van muziek voorzien en met veel succes. Binnenkort gaat hun nieuwste samenwerking, de Jodie Foster-film Contact, in Amerika in première.
Hoewel Dante's Peak een betere film is dan Volcano (alhoewel het woord 'betere' in de context van die twee films een overstatement is), kan die laatste prat gaan op de beste score. De muziek van Dante's Peak (gecomponeerd door John Frizzel met thema's van James Newton Howard) was puur functionele muziek, met weinig melodische momenten en heel veel synthesizergeweld dat bij de film af en toe op de zenuwen werkt, maar op cd al helemaal de spuigaten uitloopt. Silvestri verkoos een puur orkestrale aanpak en componeerde drie verschillende thema's voor de film: een gejaagd en heerlijk bombastisch thema voor de lavastroom, een thema voor de vulkaan dat ook dienst doet als hoofdthema van de film, en een gevoelig maar heroisch thema voor de personages, dat vooral naar het einde toe wordt uitgewerkt en in de finale in een versie voor koor en orkest wordt gebracht. Zoals gewoonlijk legt Silvestri een grote nadruk op de percussie en de koperblazers, maar het blijft steeds heel beluisterbaar. De thema's zijn mooi en herkenbaar, de orkestratie is bombastisch maar melodisch en het geheel maakt een buitengewoon energetische indruk en geeft de film een dynamiek die hij anders niet zou hebben gehad.
'Het enige wat een zwakke film als Volcano van de ondergang kan redden is een gebalde score,' moeten de producenten hebben gedacht, en terecht: als het scenario en de effecten van hetzelfde kaliber waren geweest als de muziek, dan was dit een actieprent van jewelste geweest. Gelukkig bestaan er soundtracks en omdat de cd van Volcano vrij kort is (zoals alle Varèse-cd's), bevat hij alleen hoogtepunten en al bij al vrij weinig herhaling. Hierdoor is het een cd geworden waar je naar kunt luisteren en blijven luisteren, een hele dag lang desnoods. Alan Silvestri bewijst met deze score nogmaals dat op het gebied van actiemuziek hij de enige is in Hollywood die een ernstige en tegelijk boeiende tegenstem kan bieden voor de vele plak-en-knip-scores van Zimmer en aanverwanten.