Ken Ralston is sinds jaar en dag de vaste Visual Effects Supervisor van Zemeckis en dat leverde hem geen windeieren op, vermits hij drie van zijn vijf oscarbeeldjes via hun gezamenlijk werk (Who Framed Roger Rabbit?, Death Becomes Her en Forrest Gump) binnengerijfd heeft. Toen hij na bijna twintig jaar noeste arbeid in december 1995 Industrial Light and Magic verliet om aan het hoofd te gaan staan van het jonge Sony Pictures Imageworks nam de Zemeckis de loyale en gedurfde stap om zijn fx-goeroe trouw te blijven. ILM verloor hiermee niet alleen één van zijn beste supervisors, maar meteen ook één van zijn meest visionaire klanten (Een aantal effecten uit Contact werden toch nog door ILM gerealiseerd).
Zemeckis en Ralston gebruiken, in tegenstelling met zo ongeveer de rest van Hollywood, effecten enkel en alleen om het verhaal te onderlijnen en Contact is daarvan een schoolvoorbeeld. Buiten de indrukwekkende beelden van de machine zullen dan ook weinig toeschouwers de rest van de beeldenmagie opmerken.
Heel wat effecten in Contact zijn totaal onzichtbaar. Zo zijn er de vele digitale luchtcorrecties, terwijl ook een aantal natuurlijk ogende reflecties in de computer werden toegevoegd. Na Kennedy en Johnson in Forrest Gump krijgt Bill Clinton de bedenkelijke eer om via bestaand beeldmateriaal zijn opwachting te maken. Relatief knap gemaakt, maar wel totaal overbodig.
Veel indrukwekkender zijn de digitale radioschotels die aan het bestaande schotelpark werden toegevoegd. In dat park werd trouwens een ander staaltje beeldmanipulatie verwezenlijkt. Wanneer Ellie (Jodie Foster) de buitenaaardse signalen via haar koptelefoon hoort snelt ze naar het VLA (Very Large Array) hoofdkwartier. We volgen haar wanneer ze uit haar auto sprint en zo het gebouw binnenstormt tot ze in de controlekamer aankomt. De scène werd op twee verschillende plaatsen gefilmd, en werd perfect aaneen genaaid op het ogenblik dat we haar door de deur naar binnen volgen. Een aantal zeer indrukwekkende effecten zorgen in het huis van de jonge Ellie voor een verbluffende fotografie. Let vooral op de scène met de jonge Ellie die iets uit een medicijnkastje haalt. Een totaal onmogelijk shot, maar tegelijkertijd één van de mooiste die we ooit op pelicule zagen.
Om de buitenaardse machine in beeld te brengen, het voornaamste zichtbare effect, deed men hoofdzakelijk een beroep op computeranimatie, hier en daar bijgestaan door modellen en schilderijen. Enkel de eerste scène waarin de machine zichtbaar is overtuigt niet. De magistrale beginscène daarentegen, waarin we doorheen het heelal suizen, getuigt dan weer van pure vakmanschap. Je reiste magie.