Je bent nooit ergens waarlijk ingeburgerd tot je de bizarre feestdagen van je gastland meeviert. Canada vierde op 13 oktober Thanksgiving (dat in Amerika wordt gevierd op het einde van november). Om me van mijn beste kant te laten zien trok ik met mijn vrouw naar mijn gigantisch grote schoonfamilie. Die woont voor het grootste gedeelte in Lytton, drie à vier uur ten noorden van Vancouver. Over Lytton zijn vele verhalen te vertellen. In de vier of vijf keer dat ik er inmiddels was, heb ik er voldoende geflipte taferelen meegemaakt om een bestseller mee te vullen. Lytton is een stadje van 600 inwoners in de vallei waar de Thompson en de Fraser-rivieren samenvloeien, volledig omgeven door en dus geïsoleerd in de heuvels en bergen van de Rocky Mountains. Een bioscoop vind je hier uiteraard niet. Tegenwoordig staat er een gammele videotheek (waar je - erg handig - ook vishaken en wormpjes kunt kopen), maar ik herinner me nog goed de dagen dat we enthousiast in de auto sprongen om een paar video's te gaan huren. Toen vroeg ik na tien minuten aan de chauffeur:
'Waar huur je die video's eigenlijk?'
Het enigszins cryptische antwoord
luidde:
'In Hope.'
'En waar ligt Hope dan wel?
'Op anderhalf uur rijden'.
Het Belgische equivalent zou zijn, in Leuven wonen en je banden gaan huren in Oostende. Klinkt een beetje absurd, niet?
Lytton is dus letterlijk a town beyond Hope. Maar ook figuurlijk. Een gat in the middle of nowhere, een kruisbestuiving tussen Twin Peaks en Superior, Arizona (het hopeloze dorpje uit U Turn) met een bank, een kruidenierszaak, de videotheek en een café. Lytton lijkt geboren te zijn om gebruikt te worden als basis voor een bizarre David Lynch-film of voor het vervolg op In The Mouth Of Madness, compleet met een dorpsgek, een spookkerk en een zelfmoordbrug, waar de stilte nu en dan wordt verstoord door het gedaver van een kilometerslange goederentrein een beetje lager in de stoffige vallei. Een nachtmerrie van een dorpje, vol met moord, overspel en andere schandaaltjes. Sommige lokalen denken dat er iets in de lucht zit wat het eigenaardige gedrag van de gemiddelde Lyttonite veroorzaakt. Anderen denken dat het een combinatie is van de hoogte en de afzondering, nog anderen hebben het absurde idee dat de mensen overal ter wereld even weird zijn als in Lytton.
In Lytton heeft iedereen zijn eigen verhaal, en omdat mijn schoonfamilie mij kent als een overbeterlijke filmfreak, sijpelen de verhalen één voor één door tijdens een lange autorit nog verder naar het noorden, naar het buitenverblijf van de familie bij een meer (inmiddels denk ik ter hoogte van Alaska te zitten, maar als ik op de kaart kijk, merk ik dat we misschien één centimeter omhoog zijn gegaan). Iemand vertelt me dat hij bevriend is met Rodney Grant (Wind-In-Zijn-Haar in Dances With Wolves), die uit het nabijgelegen dorpje Boston Bar afkomstig is. Iemand anders heeft het over Hope, waar Rambo: First Blood integraal werd opgenomen. Dat wisten we al. Oma vertelt dat een bijzondere jas van haar via een vriend in een filmproductie over de Indianen is terechtgekomen, en dat haar naam daarom in de aftiteling zal terechtkomen. Iets om te onthouden en binnen een jaartje op te zoeken in de Internet Movie Database.
De verhalen sijpelen verder, tot we een tussenstop maken nabij Cache Creek, waar we oom Larry gaan oppikken op de gin-seng farm waar die werkt. Hier, vertelt mijn schoonbroertje me, werd de two-parter Tunguska van The X-Files integraal opgenomen. Dit zijn de zogezegd Russische schuren waar Mulder werd gefolterd door Krycek. Ik kan het zelf niet geloven, had ik maar een fototoestel meegbracht. Er volgt nog andere anekdote over The X-Files. Vlak buiten Lytton staat er, net als in Twin Peaks, een houtzagerij. De eigenaar ervan Mister MacArthur, werd zeer recent gecontacteerd door de ploeg van The X-Files. Of ze op zijn grondgebied een aflevering konden filmen? Ze zouden zijn gebruikelijke loon verdubbelen om twee weken uit de buurt te blijven. Mister MacArthur, wordt mij verteld, weigerde het verleidelijke aanbod. Waarom? 'Omdat er op mijn grondgebied geen pornofilms worden gedraaid.' Iedereen buldert in de auto, behalve ik. Wat een prachtige kans, zomaar gemist, wegens de onwetendheid van een oude man.
Uren later, en we komen aan bij het meer. Hier wordt mij de allerlaatste anekdote verteld. Op het Williams-meer werd in de zomer nog een grote Disney-film opgenomen. Viking-schepen ramden dagenlang op elkaar in. Een film met Vikingschepen, ik neem er mentaal nota van.
Thanksgiving was voor mij een verlengd weekend vol met intrigerende verhalen over de wereld van de film. Inwendig ben ik stikjaloers op iedereen die wel eens een grote ster op een stoeltje ziet zitten of ziet voorbij wandelen. Om de ene of de andere reden ben ik nooit in de buurt wanneer er iets spannends te beleven valt.
Terug in Vancouver speelt inmiddels Seven Years In Tibet, de eerste van twee Boeddhisme-films, met in de hoofdrol Brad Pitt. U dacht toch niet dat deze film in Tibet was opgenomen? Hij werd natuurlijk in en rond de Rocky Mountains gefilmd. Brad Pitt verbleef gedurende drie maanden in downtown Vancouver en er wordt mij verteld dat hij zomaar alleen door de straten kuierde en in de koffieshops zat. Niemand die hem lastigviel. Mijn vrouw vertelt me dat in het voorjaar Mr. Magoo (een verfilming van een tekenfilmserie) in de stad werd opgenomen. Letterlijk achter het gebouw waar ze werkt. Niemand die hoofdrolspeler Leslie Nielsen ook maar een handtekening vroeg. Tori Spelling was laatst in de stad, ze bracht een hele dag al shoppend door op de chique Robson Street. Niemand die opkeek.
Hetzelfde geldt voor David Duchovny. Hij woont in een huisje bij Kitsilano Beach en gaat elke morgen steevast joggen op het strand. Een collega van mijn vrouw, die een paar huizen verder woont, ziet hem elke ochtend voorbij-joggen. Hij wordt met rust gelaten. De stad behandelt de aanwezige sterren met respect. Ze krijgen gratis vervoer, ze krijgen gratis de beste plaatsen bij grote sportevenementen (mijn schoonbroer zag Duchovny een keer zitten tijdens een belangrijke basketbalwedstrijd - zou ik de enige Vanouverite zijn die hem nog nooit heeft gezien?) Daarom staat de stad op stelten. Woensdagavond was Duchovny te gast bij NBC's Late Night With Conan O'Brien en vond er niks beter op dan tien minuten lang te kakken op de stad die hem heeft grootgebracht. Duchovny vertelde O'Brien dat hij zo snel mogelijk weg wilde uit Vancouver, dat het hier nooit stopt met regenen, dat hier niks te beleven valt: 'Vancouver is een erg leuke plek als je houdt van 150 centimeter regenval per dag. Het is zo'n beetje een tropisch regenwoud maar dan zonder het tropische. Het is eerder een regenwoud voor een ijstijd.' Dit in bitter contrast met een interview dat Mr. Showbiz onlangs afnam van Duchovny. Hierin verklaarde hij 'niets tegen Vancouver te hebben, het is een erg aardige stad. Als ik niet getrouwd was met een vrouw in Los Angeles, zou ik hier blijven wonen...'
De volgende morgen staat de stad in rep en roer. Duchovny haalt de cover van de Vancouver-editie van The Province, en Radio Z-95.3 FM organiseert een namiddag met als thema 'Zet David Duchovny te kakken.' De Vancouverites zijn op de tenen getrapt en boycotten fervent Duchovny's nieuwste speelfilm, Playing God (zoals Z95.3 het uitdrukt: Duchovny's lame new movie is out, don't go see it ). Ik ben echter nog niet lang genoeg hier om me door Duchovny's opmerkingen in het kruis getast te voelen en lap de boycot dan ook aan mijn laars. Ik had beter geluisterd, want uiteindelijk was het de vijf dollar niet waard. In Playing God speelt Duchovny een ontslagen chirurg die door crimineel Timothy Hutton wordt ingeschakeld om zijn slachtoffers van schietpartijen op te lappen. De film probeert verschrikkelijk hard om hip te zijn maar faalt op alle vlakken. Iedereen acteert op basisschool-niveau met Duchovny op kop: een groot acteur zal hij wellicht nooit worden. Zelfs een blondgeverfde Timothy Hutton valt niet te vreten.
Vancouver staat op zijn kop en eist ofwel verontschuldigingen van Duchovny ofwel dat hij op het eerste vliegtuig stapt en nooit meer terugkomt. Het ziet er naar uit dat het de tweede optie zal worden. Chris Carter onderhandelt momenteel met Duchovny over een mogelijke verplaatsing van de opnames van de serie naar Los Angeles. Want The X-Files zonder Vancouver is nog steeds minder rampzalig dan The X-Files zonder Fox Mulder, dacht ik zo.
Volgende week met enige vertraging het verslag van een ervaring als Belg op een Canadese filmschool en een ontmoeting met Oliver Stone.