Eén cruciale vraag brandt dan op éénieders lippen: kan dit wel? Kan men uit een gefossiliseerd dinosauriër-ei werkelijk die dino tot leven brengen en bestaan zo'n eieren met voorhistorische embryo's überhaupt nog? Op deze laatste vraag kan alvast positief geantwoord worden. Er bestaan op wereldschaal zo'n 200 archeologische sites met dino-eieren. Vooral de Amerikaanse, Franse en Chinese beddingen leveren de meest spectaculaire resultaten op. Om een idee te geven: de laatste jaren heeft men in de Chinese provincies Henan en Hubei niet minder dan een 10000-tal eieren opgegraven van een 175 verschillende soorten. Het land is dan ook beducht voor de roof van deze préhistorische fossielen en heeft ze met de jaren als 'nationale patrimonium' geklasseerd.
De interesse voor deze gefossiliseerde databanken dateert uit het begin van deze eeuw. De Amerikaanse zoöloog Roy Chapman Andrews stond in de jaren '20 aan het hoofd van een aantal expedities in de Gobi-woestijn. Aan de voet van de Baïn Dzak kliffen in Mongolië vonden ze hele nesten terug van de oviraptor. Sindsdien is men steeds meer gaan graven overal ter wereld. Met de release van Jurassic Park echter (1993) is de internationale handel van deze gouden eieren spectaculair toegenomen.
Hun waarde variëert tussen 40000 voor de 'kleintjes' tot 322000 voor een nest van tien eieren. Het is zelfs, zoals in de kunsthandel, mogelijk om vooraf bij een verkoop op basis van een cataloog zijn keuze te maken welke fossielen men wil aanschaffen. Vandaar het lucratieve handeltje in gestolen eieren, reden waarom wetenschappers er zo bij regeringen op aandringen de archeologische sites wettelijk te beschermen.
Maar hoe zit het nu met de T-Rex van Spielberg? Is zijn verloren wereld een realistische wereld? Eerst en vooral is het tot op heden nog steeds onmogelijk om uit gefossiliseerde dino-embryo's leven op te wekken. Wat wel mogelijk blijkt met de huidige stand der wetenschappen is bijvoorbeeld het isoleren van DNA uit deze fossielen hoewel men sceptisch blijft in deze materie. Anderzijds is het veel interessanter om een maximum aan gegevens uit de archeologische eieren af te lezen. Dit wil zeggen dat men de eieren analyseert zonder ze te beschadigen. Dit is mogelijk door een recente techniek waarbij men de eieren in een verdunde azijnzuur- oplossing kookt met een snelheid van 0.13 mm/dag. Eens de embryo loskomt van de schaal, 'vereeuwigt' men hem door hem te plastifiëren. Dit kan meer dan een jaar in beslag nemen. Naderhand heeft men oneindig veel mogelijkheden het ei te bestuderen zonder het te beschadigen. Zo is men bijvoorbeeld tot de bevinding gekomen dat een dino-embryo tot driemaal toe zijn tanden wisselt alvorens geboren te worden.
Hoewel de 65 miljoen jaar oude T-Rex van Spielberg erg ingenieus tot leven is gebracht, toch werd de waarheid meer dan eens geweld aangedaan. Het dier zou immers nooit een Jeep aanvallen. T-Rexen waren geen jagers dan wel aaseters zoals gieren. Ze deden zich te goed aan de karkassen van dode dieren. Bovendien is het droomeiland van Professor Hammond veel te klein om zoveel soorten dino's te huisvesten.
De film brengt het dier wel weer in de belangstelling. Een drietal weken geleden ging het eigendomsrecht van T-Rex-skelet 'Sue' bij veilinghuis Sotheby's in New York voor een slordige 300 miljoen over van Sioux-Indiaan Maurice Williams naar het Field Museum in Chicago. Het skelet dankt zijn naam aan de paleontoloog Sue Henderson, die het in 1990 in South Dakota ontdekte. De 15 meter lange T-Rex bestaat uit zo'n 400 botten en botfragmenten, waaronder een 1,65 m lange schedel van 500 kilo. Het voor 90% volledige fossiel geldt als het grootste en best bewaarde stuk in zijn soort.
The Lost World mag dan wel onwaarheden bevatten en totaal geen verhaal brengen - de prent heeft vooral Spielberg geen windeieren gelegd.