Onlangs nog componeerde hij een bijzonder akelige score voor Wes Cravens sleeperhit Scream, in een minimum van tijd en met een budget dat nog niet eens één procent uitmaakte van de totale kostprijs van de film (bij een gemiddelde Hollywoodproductie slorpt de muziek gewoonlijk tussen de tien en vijftien procent van het filmbudget op).
Sinds vorige week draait Mimic in de Belgische zalen, het eerste Hollywoodproject van een veelbelovende, jonge regisseur wiens roots ook al in de wereld van de lowbudgetvideo liggen. Mimic is een vlot gemaakte, zij het enigszins clichématige griezelprent, die het midden houdt tussen thriller en horrorprent, monstermovie en sciencefiction.
Net zoals voor Scream schreef Beltrami voor Mimic een bombastische score met alle toeters en bellen erop en eraan: groot orkest, synthesizer-effecten met veel echo, koor met sopraan-solo's... Beltrami gaat regelrecht tegen de conventies van het genre in door een score te schrijven die bijna altijd melodisch blijft; hoewel hij geen John Williams-achtige melodieën componeert die je nog naneuriet als je de zaal uitwandelt, is zijn muziek meer dan gewoon een landschap van geluid (zoals Howard Shores scores voor films als The Fly, Scanners of Seven): het is een ware symfonie van sfeer. De film is degelijk genoeg om in staat te zijn de juiste knoppen op de juiste momenten in te drukken, zonder daarvoor op de hulp van de score te moeten rekenen. Beltrami's muziek kiest daarom steeds weer partij voor het menselijke element in het drama; alhoewel de personages van bordkarton zijn en de gevoelens zo weinig worden uitgediept dat je ze met een lepel kunt opscheppen, slaagt Beltrami erin de personen als mensen van vlees en bloed tot leven te brengen.
Het religieuze element in de film, een verlaten kapel die de gemuteerde kakkerlakken als ingang gebruiken tot de verlaten ondergrondse gewelven van de metro, gebruikt Beltrami als kapstok voor bijna alle thema's. Een romantisch motief voor Manny en haar obsessie voor insecten, vormt de basis van de muziek in de tweede helft van de film en de finale. De elektronische ritmesectie die dit motief begeleidt, bootst de ratelenede, sissende en rikketikkende geluiden van de insecten na, op dezelfde manier als in de film de kakkerlakken de mens imiteren. Beltrami's commentaar op de symbiose tussen mens en insect en het feit dat de mens afhankelijk is van insecten maar insecten niet afhankelijk zijn van de mens, is origineel en muzikaal heel intelligent uitgewerkt.
Met deze huiveringwekkende maar mooie score bevestigt Beltrami de indruk die hij met Scream heeft gemaakt: dat hij één van de grote beloften is van de toekomst. We kijken nu al uit naar zijn score voor Scream 2. De soundtrack van Mimic is verschenen bij Varèse Sarabande en bevat een half uur muziek uit de score.