Reden genoeg om je af te vragen of hij deze keer niet een beetje te veel hooi op zijn vork heeft genomen. Voor zijn eersteling koos De Niro een verhaal uit dat zich afspeelt in de Italiaanse wijk in New York (1960), dat gebaseerd is op een waargebeurd incident. De schrijver van dit verhaal, Chazz Palminteri, speelt in de film bovendien een hoofdrol. Het onderwerp van het meer dan twee uur durende Bronx Tale wordt gevormd door de jeugd van de Italo-Amerikaan Calogero. Aan de ene kant wordt hij aangetrokken door het glamoureuze en het spannende aan het maffiawezen in zijn buurt, verpersoonlijkt door Sonny, en aan de andere kant wordt hem door zijn vader Lorenzo, een hard werkende buschauffeur, dag in dag uit ingehamerd dat de werkende mens de enige echte held is.
De prent bestaat uit twee delen. In het eerste deel is Calogero negen jaar wanneer hij getuige is van een moord die Sonny pleegt. Omdat hij over dit voorval niets tegen de politie zegt wordt hij stilaan maatjes met Sonny die hem geld geeft in ruil voor klusjes. Zijn vader probeert het jochie tevergeefs uit de buurt van Sonny en zijn kornuiten te houden. Acht jaar later, en hier begint het tweede deel, is Calogero lid van een bende boefjes die voor de lol auto's steelt en zwarten aftuigt. Wanneer hij verliefd wordt op Jane, een zwart meisje dat bij hem op school zit, slaan de stoppen door, en deze keer is het Sonny die Calogero het leven redt. Verward door enkele incidenten staat Calogero tussen twee vuren. Wie heeft het nu bij het rechte eind, zijn vader of de machtige Sonny?
Op zich een tamelijk interessant gegeven dat bijwijlen zelfs herinneringen aan Goodfellas oproept, ware het niet dat A Bronx Tale nodeloos lang is. Het laatste uur stelt de zenuwen danig op proef en verpest daarmee veel van het goede dat de eerste helft te bieden heeft.
A Bronx Tale is de zesde produktie die voortkomt uit De Niro's eigen produktiehuis Tribeca in New York, en het is de eerste prent die Robert De Niro zelf regisseerde. Dat doet hij met opvallende ups en downs. Sommige scènes werden knap tot uitstekend in beeld gebracht (de scène waarin een bende hell's angels mores wordt geleerd om er maar één te noemen) terwijl andere opmerkelijk zwak zijn (onder andere de slotscène met de vreemde gastrol van Joe Pesci).
Ook het acteerwerk is zeer wispelturig. Goed zijn de vertolkingen van De Niro (of wat had u gedacht?) als Calogero's vader), Chazz Palminteri als Sonny en Francis Capra als de negenjarige Calogero. Minder geslaagd zijn deze van Lillo Brancato als de zeventienjarige Calogero en Taral Hicks als Jane.